O‘sha kuni kechqurun Otabek radioni ayvonga, bobosining so‘risi yoniga olib chiqdi. Hakim bobo uni ko‘rib, qaddini rostladi, ammo hech narsa demadi. Otabek uni elektrga ulab, murvatni burdi.

Lampalar yondi. Karnaydan eski bir qo‘shiq, tor va doira sadolari eshitildi. Bobo qimirlamay o‘tirardi. Keyin uning qo‘li sekin ko‘tarilib, radioning yog‘och qutisini siladi.

— Buni qayerdan... — dedi u va gapini tugata olmadi.

Otabek hammasini aytib berdi: yerto‘lani, bozorni, Sobir akani, kuygan barmog‘ini. Bobo tingladi. Keyin birdan shkalaning bir chetiga ishora qildi. U yerda, oynaning ostida, kimdir mayda qilib bir chiziq tortib qo‘ygan edi.

— Ko‘rsatkichni shu yerga olib kel, — dedi bobo.

Otabek murvatni aylantirdi. Chiziqqa yetganda karnaydan xirillash orasidan zo‘rg‘a eshitiladigan musiqa keldi.

— Bu to‘lqinda har kech soat to‘qqizda maqom eshittirishardi, — dedi bobo. — Buving bilan biz bu radioni to‘yimizdan keyin, birinchi maoshimga sotib olganmiz. Har kech shu yerda, shu chiziqda bir soat maqom tinglardik. Buving qo‘shiqqa qo‘shilib aytardi. Ovozi shunaqa yoqimli edi, shunaqa...

Bobo jim qoldi. Otabek ham gapirmadi. Radio esa sekin, uzoqlardan kelayotgandek kuylab turardi.