Qishloqqa u bronza medal va katta karton quti bilan qaytdi. Qutida olimpiada tashkilotchilari g‘oliblarning maktablariga sovg‘a qiladigan laboratoriya jihozlari bor edi: tarozi, dinamometrlar, linzalar to‘plami, elektr zanjiri uchun asboblar.

Normat domla qutini ochib, har bir asbobni xuddi qadimiy xazinadek ehtiyotkorlik bilan stolga terdi. Keyin ko‘zoynagini olib, uzoq vaqt artdi.

— Endi laboratoriyamiz bor, — dedi u nihoyat.

— Dunyo laboratoriyasi ham qoladi, — dedi Elyor.

Ertasi kuni darsdan keyin fizika xonasi oldida navbat paydo bo‘ldi. Unda yettinchi va sakkizinchi sinf bolalari turardi. Ularning birining qo‘lida ipga bog‘langan tosh bor edi.

— Elyor aka, — dedi u tortinib, — kitobda yozilgani rostmi? Mayatnik yukning og‘irligiga bog‘liq emasmi?

— Bilmayman, — dedi Elyor jiddiy qiyofada. — Tekshirib ko‘ramiz. Kitobga ishonma.

Normat domla xona ichidan buni eshitib, ko‘zoynagi ortida jilmayib qo‘ydi.