Ikki haftadan keyin Asilbek Bekzodning uyiga keldi. Uning yuzida g‘alati ifoda bor edi. Qo‘lida esa kichkina xotira kartasi.

— Usta kamerani tuzatibdi, — dedi u. — Kartani qaytarib berdi. Ichida oxirgi sahna bor ekan. Ko‘rmoqchiman. Kompyuteringni yoqib ber.

Bekzodning qo‘llari muzlab ketdi. U kamera o‘sha lahzada yozib turganini butunlay unutib qo‘ygan edi.

Kompyuter ekranida deraza, kechki quyosh, tokchaning cheti paydo bo‘ldi. Keyin xona ichidan kulgi eshitildi. Kadrga Bekzodning tirsagi kirdi, stul taraqlab ketdi, tasvir og‘ib, shiftga qaradi va zarba bilan qorayib qoldi. Videoda hech qanday mushuk yo‘q edi.

Xonada uzoq sukunat cho‘kdi.

— Men buni ustaning oldida ko‘rdim, — dedi Asilbek nihoyat, ekranga qarab. — Akamga ko‘rsatmadim.

— Nega? — so‘radi Bekzod zo‘rg‘a.

— Avval sendan eshitmoqchi edim, — Asilbek unga o‘girildi. Uning ko‘zlarida jahl yo‘q edi. Faqat og‘riq bor edi.

— Kamera — bu narsa, — dedi u. — Uni tuzatsa bo‘ladi. Lekin sen menga ikki hafta har kuni yolg‘on gapirding. Har kuni. Ko‘zimga qarab.

Bekzod boshini egdi. Endi yashirish uchun hech narsa qolmagandi.

— Qo‘rqib ketdim, — dedi u. — Akangdan, sendan, hammasidan. Bir marta aytdim, keyin to‘g‘rilashning iloji qolmadi. Har kuni aytaman, deb o‘yladim. Har kuni qo‘rqdim.