O‘sha kechqurun Bekzod Asilbek bilan birga Shohruh akaning uyiga bordi. Asilbek uni majburlamadi. Bekzod o‘zi bordi.

Shohruh aka hovlida, mashinasini yuvayotgan edi. Bekzod uning oldiga borib, to‘xtadi. Gapni qanday boshlashni bilmay, uzoq turdi. Keyin hammasini aytdi: tokchani, telefonni, stulni, mushukni. Va ikki haftalik yolg‘onni.

Shohruh aka shlangni yerga qo‘ydi. Bekzodga uzoq qarab turdi.

— Kamerani tuzatish qancha turganini bilasanmi? — so‘radi u.

— Bilaman. Hammasini qaytaraman. Amakimning avtoyuvish shoxobchasi bor. Dam olish kunlari ishlayman.

— Bu ko‘p vaqt oladi.

— Bilaman, — dedi Bekzod. — Lekin mening aybim.

Shohruh aka nimadir demoqchi bo‘ldi, keyin ukasiga qaradi va faqat bosh irg‘adi.

Birinchi shanba kuni Bekzod tongda avtoyuvish shoxobchasiga keldi. Kuz sovug‘i qo‘llarini qizartirib yuborardi, suv esa muzdek edi. Soat to‘qqizga yaqin darvozadan tanish qomat kirib keldi. Asilbek. Egnida eski kurtka, qo‘lida ikkita rezina qo‘lqop.

— Sen nima qilyapsan bu yerda? — hayron bo‘ldi Bekzod.

— Film ikkalamizniki edi, — dedi Asilbek va qo‘lqoplardan birini unga otdi. — Kamerani ham ikkalamiz olib kelganmiz. Qarzni ham ikkalamiz to‘laymiz.

Ular olti hafta har shanba va yakshanba mashina yuvishdi. Sovuqda, yomg‘irda, shamolda. Ba’zan urishib ham qolishdi, ammo kechqurun yana birga uyga qaytishdi. Bekzod ishlab topgan har bir so‘mini daftarga yozib, oxirida Shohruh akaga butun pulni topshirdi.

Ularning qisqa filmi tanlovda g‘olib bo‘lmadi, ikkinchi o‘rinni oldi. Lekin hakamlar bitta sahnani alohida maqtashdi: deraza tokchasidagi kechki quyosh. Bu sahnani Bekzod va Asilbek qaytadan, Shohruh aka tuzatib bergan kamerada, ikkalasi birga suratga olishgan edi. Tokcha yonida stul yo‘q edi. Paxmoq esa kadr chetida, quyoshda uxlab yotardi.