Olaparni izlab

Olapar Sanjardan atigi ikki yosh kichik edi. Uni otasi kuchukligida bozordan olib kelgan, o‘shandan beri u Sanjarlarning hovlisida, o‘rik tagidagi eski inida yashardi. U endi qarib qolgan, tumshug‘i oqargan, ko‘p uxlar, lekin darvozaning g‘iyqillashini hamon hammadan oldin eshitardi.

Uch oy oldin oila Namanganning eski mahallasidan yangi qurilgan uyga ko‘chib o‘tgan edi. Olapar yangi hovliga zo‘rg‘a ko‘nikdi. Bir hafta ovqat yemay, darvoza oldida yotdi. Keyin asta-sekin yangi joyni o‘ziniki qilib oldi.

O‘sha shanba kuni qo‘shni hovlida to‘y bo‘ldi. Kechqurun karnay-surnay chalinib bo‘lgach, osmonda birdaniga mushaklar portlay boshladi. Hamma ko‘chaga chiqib, qarsak chaldi. Faqat yetti yoshli Laylo birdan qichqirib yubordi:

— Aka! Olapar! Olapar qochib ketdi!

Sanjar o‘girildi. Darvoza ochiq qolgan edi. O‘rik tagidagi in esa bo‘sh. Uzoqdan, ko‘chaning oxiridan itning vahimali hurishi eshitildi va keyin tindi.

Ular qo‘l chiroq olib, yarim tungacha atrofdagi ko‘chalarni aylanishdi. Olaparning ismini chaqirishdi, hushtak chalishdi. Javob bo‘lmadi.

Uyga qaytganda Laylo Olaparning inining oldiga bir kosa suv va bir parcha go‘sht qo‘ydi.

— Kechasi qaytsa, qorni och bo‘ladi, — dedi u.

Sanjar bir necha marta tunda turib, derazadan qaradi. Kosa tegilmagan holda turardi. O‘rik barglari shamolda shitirlar, har shitirlashda u yugurib chiqqisi kelardi.