Ertalab Laylo nonushta qilmadi. U darvoza oldida o‘tirib, ko‘chaga tikilib turardi.

— U qaytib keladi-ku, aka? — so‘radi u har besh daqiqada.

Sanjar nima deyishini bilmadi. U o‘n besh yoshda edi va itlar ba’zan qaytib kelmasligini bilardi. Lekin buni singlisiga aytolmasdi.

U telefonini olib, uzoq o‘ylab turdi. Keyin mahallaning Telegram guruhiga yozdi. Bu guruhda odatda gaz o‘chishi, hashar va to‘y-ma’rakalar haqida xabarlar yozilardi.

Sanjar Olaparning suratini joyladi: «Kecha kechqurun mushakdan qo‘rqib, itimiz qochib ketdi. Oq-qora, qari, chap qulog‘i osilgan. Ismi Olapar. Ko‘rganlar xabar bersa, juda xursand bo‘lamiz».

U javob kutmagan edi. Ammo o‘n daqiqadan keyin telefon jiringlay boshladi.

«Men taksichiman, yo‘lda qarab yuraman», — yozdi kimdir.

«Kecha tunda bozor tomonga oq-qora it yugurib o‘tgandek bo‘ldi», — yozdi boshqasi.

«Mening do‘konim ko‘cha boshida. Kamera bor, yozuvni ko‘raman», — yozdi do‘kondor Ilhom aka.

«Nevaralarimni yuboraman, ular hamma burchakni biladi», — yozdi Karomat xola.

Sanjar ekranga qarab qoldi. Bir soat ichida guruhda qirqdan ortiq xabar paydo bo‘ldi.