Tushga yaqin Ilhom akaning kamerasidan birinchi iz topildi. Yozuvda tungi soat o‘n birdan o‘tganda, ko‘cha chiroqlari ostida oq-qora it sharq tomonga yugurib o‘tayotgani ko‘rinardi.

— Sharqqa, — dedi Sanjar xaritaga qarab. — Bozor tomonga.

Laylo esa birinchi marta o‘sha kuni kulimsiradi.

— Demak, u tirik, — dedi u. — Tirik bo‘lsa, topamiz.

Mahalla guruhiga yana xabarlar kela boshladi. Karomat xolaning nevaralari velosipedda bozorgacha bo‘lgan ko‘chalarni aylanib chiqishdi. Bir taksichi esa yo‘lovchilaridan ham so‘rab yurganini yozdi: «Uch kishi ko‘rgan. Hammasi bir tomonni ko‘rsatyapti».

Keyin bozor oldidagi novvoyxonadan xabar keldi: tongda bir it non hidiga kelib, novvoy bergan bir parcha nonni yeb, yana sharqqa qarab ketgan ekan. Keyin maktab qorovuli yozdi: it maktab bog‘ida bir oz yotib, ertalab bolalar kelganda qochib ketgan.

Izlar bir chiziq bo‘lib cho‘zilardi. Sanjar ularni xaritada nuqta bilan belgilab bordi va birdan to‘xtab qoldi. Chiziq qayerga ketayotganini u tushundi.

— Dada! — qichqirdi u. — Olapar eski uyimizga ketyapti!

Otasi telefonga engashdi. Haqiqatan ham, barcha nuqtalar ular uch oy oldin tashlab kelgan eski mahalla tomonga qarab cho‘zilgan edi.

— Itlar shunday qiladi, — dedi otasi sekin. — Qo‘rqqanda o‘zi tug‘ilib o‘sgan joyga qaytadi. Lekin bu yerdan u yerga yetti kilometr. Katta yo‘llar, ko‘priklar bor. Qari it uchun juda uzoq.