Laylo Olaparning bo‘yniga osilib, yig‘lab yubordi. It uning yuzini yaladi. Sanjar esa Hakimjon akaga qaradi.

— Tongda darvozam oldida o‘tirgan ekan, — dedi qo‘shni, ko‘zini olib qochib. — Eski darvozangizga qarab g‘ingshib o‘tiribdi. Panjasi kesilgan, yurolmaydi. Nima qilay, ichkariga olib kirdim.

— Sizlarning yangi raqamingizni bilmasdim, — qo‘shimcha qildi u. — Mahalla guruhiga yozdim, lekin sizlar u guruhdan allaqachon chiqib ketgan ekansizlar.

— Siz uni yoqtirmasdingiz-ku, — dedi Sanjar, o‘zi ham kutmagan holda.

Hakimjon aka birinchi marta kulimsiradi.

— Kechasi hurishini yoqtirmasdim, — dedi u. — Lekin u o‘n uch yil mening darvozamni ham qo‘riqladi. Bir marta tunda o‘g‘ri kirmoqchi bo‘lganda, butun ko‘chani uyg‘otgan. Buni hech kimga aytmaganman.

Otasi Hakimjon akaning qo‘lini qisdi. Sanjar esa mahalla guruhiga xabar yozdi: «Olapar topildi! Eski mahallamizda, Hakimjon akaning hovlisida. Hammangizga katta rahmat!»

Javoblar yomg‘irdek yog‘ildi. Taksichilar, do‘kondorlar, novvoy, qorovul, Karomat xolaning nevaralari. Kimdir yurak, kimdir gul, kimdir it rasmini yubordi. Ilhom aka esa yozdi: «Uyga olib kelinglar, men unga suyak olib qo‘ydim».

O‘sha kecha Olapar o‘rik tagidagi inida, panjasi bog‘langan holda uxladi. Laylo uning yonida, ayvonda, ko‘rpacha ustida uxlab qoldi. Uni zo‘rg‘a uyga ko‘tarib olib kirishdi.

Bir haftadan keyin Sanjarlar oilasi mahalla guruhiga taklif yozdi: shanba kuni hovlida osh. Kelganlarning soni o‘ttizdan oshdi. Ular orasida Hakimjon aka ham bor edi.

U o‘zi bilan qo‘lda yasalgan yangi it ini olib kelgan edi. Inning ustida esa chiroyli harflar bilan yozilgan edi: «Olapar. Ikki mahallaning qo‘riqchisi».