Ular darhol mashinaga o‘tirib, eski mahallaga yo‘l olishdi. Laylo orqa o‘rindiqda Olaparning eski yoqasini bag‘riga bosib o‘tirardi. Mahalla guruhidagi yangi xabarlar hali ham kelib turardi: taksichilar katta yo‘l bo‘ylab qarab borishar, kimdir ko‘prik ostini tekshirgan edi.

Eski uyning darvozasi yopiq edi. Uyni sotib olgan oila Toshkentga ketgan, hovli bo‘sh turardi. Atrofda Olapar ko‘rinmasdi.

Laylo eski darvozaga yugurib borib, uni taqillatdi.

— Olapar! Olapar, biz keldik!

Hovlidan hech qanday tovush chiqmadi. Sanjar darvoza tirqishidan ichkariga qaradi: bo‘m-bo‘sh hovli, qurigan gulzor, ayvonda esa bir dasta eski gazeta. It izi ko‘rinmasdi. Laylo darvoza oldiga cho‘kkalab o‘tirib qoldi, otasi esa boshini quyi solib, telefonidagi xabarlarni qayta varaqlay boshladi.

Shunda qo‘shni darvozadan Hakimjon aka chiqib keldi. Sanjar uni yaxshi eslardi. Hakimjon aka Olaparni hech yoqtirmasdi. It kechasi hursa, devor osha baqirar, bir marta hatto uni mahalla yig‘inida shikoyat qilmoqchi bo‘lgan edi.

— Itingizni izlayapsizlarmi? — so‘radi u qovog‘ini solib.

Sanjarning yuragi siqildi. Hozir u nima deyarkin?

— Ha, — dedi otasi. — Ko‘rmadingizmi?

Hakimjon aka indamay o‘girilib, o‘z darvozasini lang ochdi.

— Kiringlar.

Hovlining burchagida, tut tagida, eski ko‘rpacha ustida Olapar yotardi. Uning oldida bir kosa suv va yarim kosa ovqat turardi. Oyoqlari loyga belangan, bitta panjasi bog‘langan edi. It ularni ko‘rib, boshini ko‘tardi va dumini sekin likillatdi.