Qorovulxonaning bir burchagida kichkina stol turardi. Ustida yog‘och qisqich, qalin igna, kulrang ip g‘altagi va un yelimi solingan shisha banka bor edi.

— Yoshligimda o‘ttiz yil bosmaxonada muqovachi bo‘lib ishlaganman, — dedi Qobil aka. — Bosmaxona yopildi, keyin shu yerga keldim. Bir kuni axlat qutisi yonida bog‘lab qo‘yilgan kitoblarni ko‘rib qoldim.

— Hisobdan chiqarilganlar ekan, — davom etdi u. — Ichi butun, faqat kiyimi yirtilgan, xolos. Odamni kiyimi yirtilgani uchun tashlab yuborishmaydi-ku.

— Nega hech kimga aytmadingiz? — so‘radi Sardor.

Qobil aka kulimsiradi, lekin ko‘zlarida uyatchanlik bor edi.

— Kim ishonardi? Qorovul kitob tuzatayapti, desam, kulishardi. Ruxsatsiz kirganim uchun ishdan bo‘shatishsa-chi? Indamay ishlab yuraverdim. Kitob qaytib javonga tushsa, bas.

Ertasi kuni Zarina va Sardor Maqsuda opani qorovulxonaga boshlab kelishdi. Kutubxonachi stol ustidagi asboblarni, navbatdagi kitoblar uchun kesib qo‘yilgan karton muqovalarni ko‘rib, bir muddat gapira olmadi. Keyin indamay direktor xonasi tomon yo‘l oldi.

Bir oydan so‘ng kutubxonaning orqa xonasida yangi to‘garak ochildi. Eshigiga Sardor chiroyli harflar bilan yozib qo‘ydi: «Kitob shifoxonasi». Har payshanba kuni Qobil aka o‘n ikki nafar o‘quvchiga varaq tikish, muqova yasash va un yelimi qaynatishni o‘rgatardi. U endi ko‘p gapirardi, hatto hazil ham qilardi. Hisobdan chiqarish ro‘yxati esa haftadan haftaga qisqarib bordi.

Bahor kunlarining birida Zarina yangi tuzatilgan kitob ichidan yana qizil xatcho‘p topdi. Unda «47» raqami va endi ancha tekislashgan harflar bilan yozilgan bitta so‘z bor edi: «Rahmat».

Zarina xatcho‘pni o‘zining eng sevimli kitobiga qistirib qo‘ydi. Endi u kutubxonaga faqat shovqindan qochish uchun kirmasdi. Payshanba kunlari orqa xonadan kulgi va qaychi tovushi eshitilardi, javonlarda esa qaytadan tirilgan kitoblar tobora ko‘payib borardi.