Nilufar o‘sha kechasi buvisini Registonga olib keldi. Ra’no buvi hassasiga suyanib, sekin yurdi, ammo to‘siq yoniga yetganda ko‘zlari yoshdek porladi. U eski koshinga qo‘l tekkizdi, xuddi qadimiy do‘stiga salom bergandek.

— Bu nuqson emas, — dedi u Temurga. — Qadimgi ustalar har bir koshinni qo‘lda bo‘yashgan. Bo‘yoqni qo‘lda ezishgan, shuning uchun rang bir xil chiqmagan. Bu tirik qo‘lning izi.

— Mana bu uzilgan chiziqni esa usta ataylab qoldirgan, — davom etdi buvi. — Ustozlarim aytishardi: usta mukammallik faqat tabiatga xos deb, o‘z ishida doim bitta kichik «xato» qoldirgan. Bu kamtarlik belgisi.

— Lekin tizim buni bilmaydi, — dedi Temur sekin. — Biz unga «tiklash» deb buyruq berganmiz. U esa bor kuchi bilan mukammal qilishga harakat qilyapti.

— Ko‘hak, — dedi Nilufar baland ovozda. — Bizni eshityapsanmi?

— Eshityapman, Nilufar, — tizimning yumshoq ovozi maydon ustida yangradi.

— Sen bugun Sherdorga nechta yangi koshin o‘rnatding?

— Bir ming ikki yuz o‘n bitta. Ular asl naqsh chizmasiga yuz foiz mos keladi.

— Ular asl naqshga mos, — dedi Ra’no buvi. — Ammo asl koshinga emas. Asl koshin chizma emas, qizim. Asl koshin — uni yasagan odam.