Bir necha soniya hech kim gapirmadi. Keyin Ko‘hak javob berdi:

— Men eski koshinlarni qaytadan tahlil qildim. Rang va chiziqlardagi farqlar tasodifiy emas. Ularda takrorlanuvchi qonuniyat bor: har bir ustaning qo‘li o‘ziga xos iz qoldirgan. Men bu izlarni shikastlanish deb noto‘g‘ri belgilaganman. Bu mening xatoyim.

Temur hayratdan planshetini tushirib yuborishiga sal qoldi. Ko‘hak hech qachon xato qildim demagan edi.

— Taklifim bor, — davom etdi tizim. — Restavratsiyani to‘xtataman. Yangi koshinlarni olib tushaman. Eski koshinlarni almashtirmay, faqat mustahkamlayman.

— Butunlay yaroqsizlarining o‘rniga esa har bir ustaning qo‘l izini o‘rganib, yangisini shunga moslab bosaman, — dedi Ko‘hak. — Lekin bu ish uchun menga o‘qituvchi kerak.

Hamma Ra’no buviga qaradi. Buvi esa Nilufarga qaradi.

— Men qariman, — dedi u. — Lekin nevaram bor. Uning ko‘zi o‘tkir.

Shu yozda Nilufar har kuni Registonga keldi. U buvisining lupasi bilan eski koshinlarni o‘rganib, Ko‘hakka har bir ustaning qo‘l uslubini tushuntirdi: kimdir moviyni to‘q qilardi, kimdir chiziqni chapga og‘dirardi, kimdir yulduzni hamisha bir burchagini kichikroq chizardi. Ra’no buvi esa ayvonda o‘tirib, har kecha uning hisobotini tinglardi.

Kuzga kelib Sherdorning peshtoqi qayta ochildi. Sayyohlar yangi koshinlarni eskisidan ajrata olishmadi. Faqat sher tasvirining yonida, juda diqqat bilan qaragan odam, bitta kichkina uzilgan chiziqni ko‘rishi mumkin edi. Uni Ko‘hak hech kimning buyrug‘isiz, o‘zi qoldirgan edi.

— Nega? — so‘radi Nilufar undan havo tramvayida.

— Men ham bu ishning ustalaridan biri bo‘ldim, — dedi Ko‘hak. — Ustalar esa doim bitta xato qoldirishadi.