Ular yaqin atrofdan yolg‘iz o‘sgan qari archa va uning tagidagi uy kattaligidagi toshni topishdi. Tosh shamolni to‘sardi. Madina reja tuzdi, Jahongir esa birinchi marta e’tiroz bildirmadi.

— Telefonni o‘chirib qo‘y, — dedi Madina. — Quvvat kerak bo‘lganda yoqamiz. Suvni ham tejaymiz: har soatda bir qultum.

Ular archa ostiga quruq shox-shabba yig‘ib, ustiga o‘tirishdi — yer sovuq edi. Madina ortiqcha koftasini Jahongirga berdi, o‘zi esa sport ko‘ylagining qalpog‘ini boshiga tortdi. Turshakni teng bo‘lishdi.

Har o‘n daqiqada Madina hushtakni uch marta chalardi. Uzun, keskin tovush tumanni tilib o‘tardi.

— Nega aynan uch marta? — so‘radi Jahongir.

— Tog‘da uch marta takrorlangan signal yordam so‘rashni bildiradi. Baqirganda tez charchaysan, ovozing ham bo‘g‘iladi. Hushtak esa charchamaydi.

Qorong‘i tushdi. Sovuq suyakka o‘ta boshladi. Jahongir hech qachon tog‘ kechasi shunchalik qora va shunchalik jim bo‘lishini bilmagan ekan. Faqat qayerdadir uzoqda suv shildirardi.

Ular uyqu bosmasligi uchun navbatma-navbat gapirishdi. Madina maktabdagi kulgili voqealarni aytib berdi, Jahongir esa futbol jamoasining g‘alabalarini birma-bir sanadi. Gap tugaganda, ular yulduzlarni sanashga harakat qilishdi, ammo tuman orasidan bitta ham yulduz ko‘rinmadi.

Yarim tunga yaqin Madina telefonni bir daqiqaga yoqdi. Quvvat sakkiz foiz, aloqa hamon yo‘q edi. U soatga qarab, telefonni yana o‘chirdi.

— Hech bo‘lmasa, vaqtni bilamiz, — dedi u. — Tonggacha yana besh soat.

— Kechirasan, — dedi u birdan. — Burgut deb seni ham shu ahvolga solib qo‘ydim.

— Men ham orqangdan chiqdim-ku, — dedi Madina. — Ertaga dadamga ikkalamiz aytamiz.

U yana hushtak chaldi. Bu safar tumanning ichidan, juda olisdan javob keldi. Lekin bu hushtak emas, it hurishi edi.