Hurish yaqinlashdi. Tosh ortidan katta, oq-qora junli it chiqdi va ularga hidlab qaradi-yu, birdan orqasiga burilib, kimnidir chaqirgandek hura boshladi. Keyin tumanda fonar nuri tebrandi.

— Kim bor? — degan xirillagan ovoz eshitildi.

Fonarni ko‘targan odam qalin chakmon kiygan, oppoq soqolli cho‘pon edi. U bolalarga qarab, bosh chayqadi.

— Hushtagingizni yarim soatdan beri eshitaman, — dedi u. — Tumanda tovush aldaydi, qaysi tomondan kelayotganini bilib bo‘lmaydi. Yaxshiyamki, Bo‘ribosar topdi. Yuringlar, chaylam yaqin.

Tursun bobo ularni qo‘ra yonidagi pastak chaylaga olib bordi. O‘choqda olov yonar, qora choynakda choy qaynardi. Bolalar issiq nonni choyga botirib yeyishar ekan, bobo kichkina radiotelefonni olib, tepalikka chiqdi.

— Pastdagi qutqaruvchilar sizlarni kechdan beri izlashayapti, — dedi u qaytib kelib. — Otang ham ular bilan. Tuman tarqamaguncha bu yerdan qimirlamaysizlar. Tongda kelishadi.

— Biz jarlikka yaqin edik, — dedi Jahongir past ovozda.

— Bilaman, — dedi bobo. — Sizlar o‘tirgan tosh — Qora tosh. Undan uch yuz qadam pastda qoya tik ketadi. Yurganingizda, hozir boshqa gap bo‘lardi. O‘tirganingiz — eng aqlli ishingiz bo‘libdi.