Tongda tuman xuddi parda ko‘tarilgandek tarqab ketdi. Quyosh tog‘ cho‘qqilarini pushti rangga bo‘yadi. Jahongir chayladan chiqib, kechasi o‘zi o‘tirgan joyga qaradi: Qora toshning ortida haqiqatan ham tik jarlik ochilib turardi.

Yarim soatdan keyin pastdan to‘q sariq kurtkali qutqaruvchilar ko‘rindi. Ularning oldida eng tez yurayotgan odam Akmal tog‘a edi. U Madinani bag‘riga bosdi, keyin Jahongirni ham.

— Kim aybdor, keyin gaplashamiz, — dedi tog‘a, ovozi titrab. — Hozir sog‘-salomat ekanlaringiz yetarli.

Qutqaruv guruhining boshlig‘i bolalardan kechasi nima qilganlarini so‘radi. Madina hammasini aytib berdi: to‘xtashganini, suvni tejashganini, telefonni o‘chirishganini, har o‘n daqiqada hushtak chalishganini.

Akmal tog‘a esa Tursun boboning qo‘lini uzoq vaqt qo‘yib yubormadi. Cho‘pon uni kuldirib yubordi:

— Rahmatni Bo‘ribosarga ayting. Men faqat choy qaynatdim.

Bo‘ribosar esa hech narsa bo‘lmagandek, Madinaning oyog‘i yonida yotib, uning qo‘lidagi so‘nggi turshakni kutardi.

— Ko‘p kattalar ham bunday qila olmaydi, — dedi qutqaruvchi. — Odatda adashganlar vahimaga tushib yuraveradi. Sizlarni shu hushtak va bir joyda turganingiz qutqardi.

Pastga tushayotganda Jahongir Madinaning yonida yurdi. Ancha jim borgach, u so‘radi:

— O‘sha hushtakni qayerdan olsa bo‘ladi?

Madina kulib yubordi. Uyga qaytgach, Jahongirning tog‘ sumkasida xarita ilovali telefondan tashqari yangi narsalar paydo bo‘ldi: ortiqcha kofta, bir siqim turshak va yashil rangli hushtak. Xona devoriga esa Tursun bobo bilan Bo‘ribosarning surati osildi — burgutning surati hech qachon chiqmagan bo‘lsa ham.