Yarim ochko

Farrux shaxmatni sakkiz yoshida bobosidan o‘rgangan edi. Endi u o‘n oltiga to‘lgan, Buxoro shahar yoshlar chempionatining eng kuchli ishtirokchilaridan biri edi. Bu yilgi chempionat alohida ahamiyatga ega edi: g‘olib respublika chempionatiga yo‘llanma olardi.

Musobaqa yetti turdan iborat edi. Farruxning asosiy raqibi hamma uchun ma’lum edi: Diyora. U Farrux bilan bir shaxmat maktabida o‘qir, ular bolalikdan beri bir-biri bilan bellashib kelishardi. Diyora tez, keskin va ishonchli o‘ynardi. Farrux esa sekin, puxta, xuddi tosh ustiga tosh terayotgandek.

— Bu yil sen menga yutqazasan, — dedi Diyora birinchi kuni, ochilish marosimida. Uning ovozida hazil bor edi, lekin ko‘zlari jiddiy edi.

— Ko‘ramiz, — dedi Farrux. Ular bir-biriga qo‘l berib, tarqalishdi.

Murabbiy Shuhrat aka ularning ikkalasini ham yaxshi ko‘rardi. U Farruxga turnir oldidan shunday degan edi: «Diyorani emas, doskani o‘yla. Raqib — doskadagi pozitsiya, xolos».