Birinchi to‘rt turda Farrux to‘rtta g‘alaba qozondi. Diyora ham. Beshinchi turda ular bir-biri bilan uchrashishdi.

O‘yin uch soat davom etdi. Diyora oq donalarda keskin hujumga o‘tdi, Farrux esa himoyalanib, imkon poylab turdi. O‘rta o‘yinda u bitta piyodani qo‘lga kiritdi, keyin farzinlar almashindi. Endshpilga Farrux bir piyoda ortiq bilan chiqdi. Zal jim edi, faqat soat tugmalarining chiqillashi eshitilardi.

Lekin vaqt qisqa edi. Ikki daqiqa qolganda Farrux shoshilib, bir noto‘g‘ri yurish qildi. Diyora darhol buni payqadi. Uning shohi oldinga yugurdi, piyodani qaytarib oldi. O‘yin durang bilan tugadi.

Farrux doskaning ustiga egilib, uzoq o‘tirdi. G‘alaba qo‘lida edi va u uni bir yurish bilan qo‘ldan chiqardi.

— Yaxshi o‘ynading, — dedi Diyora o‘rnidan turayotib. U ham charchagan, ammo mamnun ko‘rinardi. — Lekin endshpilda shoshmaslik kerak.

Bu gap Farruxga xuddi tuz sepilgandek og‘ir botdi. U hech narsa demay, zaldan chiqib ketdi.

Kechqurun u uyda doskani qo‘yib, o‘sha endshpilni qayta-qayta yurib chiqdi. To‘g‘ri yo‘l juda oddiy ekan: shohni bir katak oldinga surish kifoya qilardi. Buni u o‘yin paytida ham bilardi, lekin soatga qarab, qo‘li o‘zidan oldin yurib yuborgan edi.

Bobosi xonaga kirib, doskaga qaradi.

— Yutqazdingmi?

— Durang, — dedi Farrux. — Yutishim kerak edi.

— Durang ham ochko, — dedi bobo. — Lekin undan chiqqan dars ochkodan qimmatroq. Doskani yig‘ishtir, uxla. Ertaga yana o‘yin bor.