Oltinchi turda ikkalasi ham yutdi. Yettinchi, oxirgi turdan oldin ular teng ochko bilan birinchi o‘rinda borishardi: oltitadan besh yarim ochko.

Kecha oltinchi turdan keyin ular uyga birga qaytishgan edi. Diyora avtobusda telefonidan endshpil masalalarini yechib o‘tirdi, Farrux esa derazadan qarab ketdi. Ikkalasi ham ertangi kun haqida o‘ylardi, lekin hech biri bu haqda gapirmadi.

Oxirgi kun ertalab Farrux zalga hammadan oldin keldi. Devordagi katta natijalar jadvalida tunda yangilangan raqamlar osilib turardi. U jadvalga qarab, birdan qotib qoldi.

Uning ismi qarshisida beshinchi turdagi natija «1» deb yozilgan edi. Durang emas — g‘alaba. Jadvalga ko‘ra, u Diyoradan butun bir ochko oldinda, olti ochko bilan yolg‘iz birinchi o‘rinda edi. Diyoraning qarshisida esa beshinchi tur natijasi «0».

Farrux atrofga qaradi. Zalda hech kim yo‘q edi. Bosh hakam kecha kechqurun natijalarni kompyuterga kiritayotganda adashgan bo‘lsa kerak.

Uning miyasida tez-tez fikrlar aylana boshladi. Agar indamasa, oxirgi turda durang o‘ynasa ham, chempion bo‘ladi.

Respublika chempionati. Toshkent. Bobosi qanchalik xursand bo‘ladi. Axir hakam xato qilgan, u emas. U hech narsa qilmagan-ku.

Shunda u beshinchi turdagi o‘yinni esladi. Endshpildagi o‘sha shoshilinch yurishni. Diyoraning shohi qanday oldinga yugurganini. U o‘sha o‘yinni yutmagan edi. Buni u ham, Diyora ham bilardi.

Farrux jadvaldan ko‘zini uzib, bosh hakamning stoli tomon yurdi.