Yong‘oq taxtachalar

Andijondagi maktabda har yili sentabr oxirida yarmarka bo‘lardi. Har bir sinf jamoa tuzib, nimadir tayyorlab sotar, eng ko‘p foyda qilgan jamoa esa maktab sovrinini olardi. Bu yil sovrin yaxshi edi: g‘olib jamoa poytaxtdagi yosh tadbirkorlar forumiga taklif qilinardi.

To‘qqizinchi sinfdan Mohira, Javohir va Sevinch bir jamoa bo‘lishdi. Birinchi yig‘ilishda Javohir g‘oyani darhol aytdi:

— Limonad! Issiq kunda hamma ichadi. Limon arzon, shakar arzon, suv bepul.

— Yaxshi, — dedi Mohira daftarini ochib. — Faqat bir narsani tekshirib ko‘raylik.

U tanaffusda boshqa sinflarning rejasini so‘rab chiqdi. Natija hammani hayron qoldirdi: o‘n ikki jamoadan yettitasi limonad, uchtasi somsa, ikkitasi pishiriq sotmoqchi edi.

— Yetti jamoa limonad sotsa, xaridor yettiga bo‘linadi, — dedi Mohira. — Narxni tushirishga majbur bo‘lamiz. Oxiri hech kim foyda qilmaydi.

— Unda nima sotamiz? — Javohir qo‘llarini yoydi. — Boshqa nima ham bor?

Hech kim javob bermadi. O‘sha kuni ular hech narsaga kelisha olmay tarqalishdi.

Uyga qaytayotib Mohira yo‘lda ko‘rgan narsalarini sanab bordi. Telefon g‘ilofi sotadigan do‘kon. Gul do‘koni. Sovg‘alar do‘koni, uning vitrinasida esa odamlar ismi yozilgan krujkalar turardi. Krujkalarning narxi uni hayratda qoldirdi: oddiy krujka va ismli krujka orasidagi farq ikki barobar edi.

— Odamlar ismi uchun ortiqcha pul to‘lashar ekan, — dedi u o‘ziga o‘zi. Lekin bu fikrni hali qayerga qo‘yishni bilmasdi.