Kechqurun Mohira bobosi Rahmon ustaning ustaxonasiga kirdi. Bobo umr bo‘yi duradgor bo‘lib ishlagan, hozir ham eshik va deraza romlariga buyurtma olardi. Ustaxonada yong‘oq va o‘rik yog‘ochining yoqimli hidi kezardi. Burchakda esa bir qop kichik taxtacha bo‘laklari yotardi.

— Bobo, bular nima? — so‘radi Mohira.

— Chiqindi, — dedi bobo randani to‘xtatib. — Eshik yasaganda qoladi. Kichkina, hech narsaga yaramaydi. Qishda pechkaga yoqaman.

Mohira bir bo‘lakni qo‘liga oldi. U kaftdek keladigan, silliq, chiroyli tolali yong‘oq yog‘ochi edi. U uni aylantirib qaradi. Keyin telefonini oldi.

— Bobo, bu bo‘lakka harf o‘yib yozsa bo‘ladimi?

— Bo‘ladi. Kuydirib ham yozsa bo‘ladi. Mening eski kuydirgich asbobim bor.

Mohira darhol Javohir va Sevinchga xabar yozdi: «Ertaga ustaxonaga keling. G‘oya bor».

Ertasi kuni uchalasi ustaxonada o‘tirishardi. Mohira taklifini aytdi: yong‘oq chiqindisidan kalit uchun taqinchoq va telefon tagligi yasash, ularning ustiga esa xaridorning ismini kuydirib yozish.

— Har kim o‘z ismini yaxshi ko‘radi, — dedi Sevinch o‘ylanib. — Ayniqsa, sovg‘a qilish uchun.

— Yog‘och bepul, — dedi Javohir hisob-kitobga o‘tib. — Faqat halqa, lak va jilvir qog‘oz sotib olamiz.