Tushdan keyin yonidagi stolda qo‘shni sinfning jamoasi ham yog‘och bo‘laklariga ism yoza boshladi. Ular do‘kondan olingan arzon fanerni ishlatishar, harflarni marker bilan yozishardi.

— Ular bizdan nusxa olishyapti! — dedi Javohir jahl bilan.

— Mayli, — dedi Mohira bosiq ovozda. — Bizniki yong‘oq. Bizniki kuydirib yozilgan. Odamlar farqini ko‘radi.

Haqiqatan ham, ko‘p o‘tmay xaridorlar qo‘shni stoldan qaytib kela boshladi. Bir ayol ikkala taqinchoqni yonma-yon ushlab ko‘rdi-da, Mohiraning stoliga qaytdi. Marker bilan yozilgan ism uning barmog‘ida yuqib qolgan edi.

Yarmarka tugaganda ular pulni sanashdi. Yetmish taqinchoq, o‘ttiz tagligi va qo‘shimcha qirq bitta joyida yozilgan ism. Jami bir million ikki yuz qirq ming so‘m tushum. Xarajat — uch yuz ellik ming. Foyda sakkiz yuz to‘qson ming so‘m.

Mohira birinchi ishni qildi: bobosining qo‘liga yog‘och va asbob uchun pul tutqazdi.

— Yog‘och chiqindi edi-ku, — dedi bobo hayron bo‘lib.

— Endi chiqindi emas, — dedi Mohira. — Endi u xomashyo.

Ular maktab sovrinini olishdi. Lekin eng kutilmagani ertasi kuni bo‘ldi. Maktab direktori ularni chaqirib, o‘ttizta katta yong‘oq tagligi buyurtma berdi: har biriga bir o‘qituvchining ismi yozilishi kerak edi. Bir oktabr — Ustoz va murabbiylar kuniga sovg‘a uchun.

Rahmon usta qishda pechkaga yog‘och chiqindisi yoqmadi. Ustaxonaning burchagida endi yangi yozuvli quti turardi: «Mohira, Javohir va Sevinch uchun. Tegmang».