Yarmarka shanba kuni soat o‘nda boshlandi. Birinchi yarim soat ularning stoli oldida hech kim to‘xtamadi. Hamma limonad va somsa tomonga oqib borardi. Javohir asabiylasha boshladi.

— Aytgandim-ku, limonad kerak edi!

Shunda Mohira bir narsani payqadi. Odamlar stol oldidan o‘tib ketayotganda taqinchoqlarga qarashardi, ammo ismlar ularniki emasligi uchun to‘xtamay ketishardi. Ular ismlarni oldindan yozib qo‘yishgan edi: Aziz, Dilnoza, Sardor, Malika. Xaridor esa o‘z ismini izlardi.

— Javohir, kuydirgichni olib kel! — dedi Mohira. — Ism joyida yoziladi.

Javohir bobosining ustaxonasiga yugurdi. Yigirma daqiqadan keyin stol yonida kuydirgich qizib turardi. Sevinch esa katta qog‘ozga yozdi: «Ismingizni besh daqiqada yozib beramiz!»

Shu payt hammasi o‘zgardi. Odamlar to‘xtay boshladi. Avval bitta qiz o‘z ismini yozdirdi, keyin uning dugonalari, keyin ularning onalari. Bir soatdan keyin stol oldida navbat paydo bo‘ldi. Kuydirgichning yonidan yog‘och va lakning yoqimli hidi taralar, odamlar Mohiraning qo‘lidagi harflar paydo bo‘lishini xuddi sehrgarlik tomoshasidek kuzatishardi.

Lekin navbat juda tez o‘sdi. Bir taqinchoqqa besh daqiqa ketardi, odamlar esa kutib charchab, ketib qolishardi.

— Raqam beramiz, — dedi Mohira. — Har kimga navbat raqami va vaqtini yozib beramiz. Sayr qilib kelsin.

Sevinch qog‘ozchalarga raqam yozib tarqatdi. Odamlar ketib, aytilgan vaqtda qaytib kelishdi. Navbat yo‘qoldi, lekin buyurtmalar ko‘paydi.