O‘sha kunning sarguzashtlari Tomni tunda qattiq qiynadi. To‘rt marta u boy xazina qo‘lida bo‘lgan tush ko‘rdi va to‘rt marta u qo‘llari bo‘m-bo‘sh uyg‘ondi. Ertalab erta yotgan holda u voqealarni eslab, ular boshqa dunyoda yoki uzoq vaqt oldin sodir bo‘lgandek tuyuldi. Unda bu tush bo‘lishi mumkin degan fikr paydo bo‘ldi. U hech qachon bir joyda ellik dollardan ortiq pulni ko‘rmagan edi. Shuning uchun minglab dollar haqidagi fikr g‘ayritabiiy edi.

U nonushtani tezlik bilan tugatib, Gekni qidirishga ketdi. Gek yassi qayiqning chetida o‘tirib, oyoqlarini suvga osiltirib, ma’yus ko‘rinardi. Tom gapni u boshlashini kutdi. Agar Gek gapirmasa, demak bu faqat tush edi.

— Salom, Gek!

— Salom, o‘zing.

Bir daqiqa jimlik.

— Tom, agar o‘sha la’nati belkurakni quruq daraxt tagida qoldirganimizda, pul bizniki bo‘lardi! Eh, qanday dahshat!

— Demak, bu tush emas, tush emas! Men deyarli uni tush deb o‘ylagan edim, Gek.

— Tush?! Agar o‘sha zinapoya buzilmaganida, sen qanday tush ko‘rishingni bilarding! Men butun tun tushimda ko‘zi yamoqli ispan bilan quvlashib chiqdim.

— Yo‘q, biz uni topishimiz kerak! Pulni izlab topamiz.

— Tom, biz uni hech qachon topa olmaymiz. Bunday imkon bir umrda bir marta bo‘ladi, biz uni qo‘ldan chiqardik. Agar ko‘rsam ham, men titrab qolaman.

— Men ham. Lekin baribir uni ko‘rishni, izini topishni xohlayman. «Ikkinchi raqam»ni izlab topishimiz kerak.

— «Ikkinchi raqam» — ha, shu. Men bu haqda o‘ylab qoldim. Nima bo‘lishi mumkin ekan?

— Bilmayman. Bu juda chuqur. Gek, balki bu uyning raqamidir?

— Yaxshi! Yo‘q, Tom, bunday emas. Agar shunday bo‘lsa, bu qishloqda emas, bizda uy raqamlari yo‘q.

— Ha, to‘g‘ri. Kut, o‘ylab ko‘ray. Mana! Bu mehmonxonadagi xona raqami!

— Bu fikr! Bu yerda faqat ikkita mehmonxona bor. Biz tez bilib olamiz.

— Sen shu yerda qol, Gek, men kelaman.

Tom darhol ketdi. U Gek bilan omma oldida ko‘rinishni xohlamasdi. U yarim soatdan keyin qaytdi. Yaxshiroq mehmonxonada ikkinchi xonani uzoq vaqtdan beri yosh huquqshunos egallab turgan ekan. Kamroq ko‘zga tashlanadigan mehmonxona — «Mo‘tadillik» mehmonxonasida esa ikkinchi xona sir edi. Mehmonxona egasining yosh o‘g‘li bu xona har doim qulflangan bo‘lishini, uning ichiga yoki tashqariga hech kim kirmasligini, faqat kechasi kimdir kirib-chiqishini aytdi. U buni nimadir bilan bog‘lab, «arvohli» deb o‘ylagandi. Kecha kechasi esa u yerda chiroq yongan ekan.

— Mana shu, Gek! Bu biz izlayotgan «Ikkinchi raqam».

— Shunday deb o‘ylayman, Tom. Endi nima qilamiz?

— O‘ylab ko‘raman.

Tom uzoq o‘yladi. Keyin dedi:

— Mana nima qilamiz. Ikkinchi raqam xonasining orqa eshigi mehmonxona va eski g‘isht do‘koni orasidagi kichkina tor ko‘chaga ochiladi. Sen topa oladigan barcha eshik kalitlarini yig‘ib ol. Men xolamnikilarni olaman. Birinchi qorong‘u kechada o‘sha yerga boramiz va eshikni ochib ko‘ramiz. Va Badjahl Joni kuzatib yur, chunki u qishloqda qasos olish uchun bir imkoniyat izlashini aytgan. Agar uni ko‘rsang, izidan bor. Agar u ikkinchi raqamga bormasa, demak bu joy emas.

— Voy, Tom, men uning izidan yolg‘iz bormayman!

— Albatta, faqat kechasi bo‘ladi. U seni ko‘rmasligi mumkin. Agar ko‘rsa ham, hech narsa o‘ylamaydi.

— Mayli, agar juda qorong‘u bo‘lsa, men uning izidan borishim mumkin. Bilmayman... harakat qilaman.

— Gek, men ham kuzataman. Va mana bu muhim: agar u o‘z qasosini olmoqchi bo‘lsa, biz bu pulni hech qachon topa olmaymiz.

— Bu to‘g‘ri, Tom. Men uning izidan boraman, qasam ichaman!

— Ana endi gaplashding! Sen hech qachon qo‘rqmaysan, Gek, men ham.