O‘sha kecha Tom va Gek o‘z sarguzashtlariga tayyor edilar. Ular soat to‘qqizgacha mehmonxona atrofida yurishdi: biri uzoqdan tor ko‘chani kuzatar, boshqasi mehmonxona eshigini. Hech kim tor ko‘chaga kirmadi, ispanga o‘xshagan hech kim mehmonxonaga kirmadi. Kecha juda yoqimli, ammo yorug‘ edi. Shuning uchun Tom uyga ketdi, Gek esa agar juda qorong‘ulashsa, borib «miyovlab» chaqirishga kelishdi.

Seshanba ham omadsiz o‘tdi. Chorshanba ham. Ammo payshanba kechasi qorong‘u, bulutli edi. Tom xolasining eski qalay fonusi va qorong‘ulikda uni yopish uchun katta sochiq bilan o‘z vaqtida chiqib keldi. U fonusni Gekning bochkasiga yashirib qo‘ydi va kuzatishni boshladi. Yarim tundan bir soat oldin mehmonxona yopildi va uning chiroqlari — atrofdagi yagona chiroqlar — o‘chdi. Ispan ko‘rinmadi. Hech kim tor ko‘chaga kirmadi va chiqmadi. Hammasi muvaffaqiyatli ko‘rinardi. Qorong‘ulik hukmron edi, hamma joyni chuqur sukunat bosgan, faqat uzoqdan vaqti-vaqti bilan momaqaldiroq g‘uvillardi.

Tom fonusini oldi, uni bochkada yoqdi, sochiq bilan mahkam o‘radi va ikki sarguzashtchi qorong‘ulikda mehmonxona tomon yo‘l olishdi. Gek qorovul bo‘lib qoldi, Tom esa tor ko‘chaga kirib ketdi. Shundan keyin uzoq kutish boshlandi va Gekning yuragi tog‘dek og‘irlashdi. U Tomning chirog‘ini ko‘rishni xohlardi — bu Tomning tirik ekanini bildirardi. Daqiqalar soatlardek tuyulardi. Balki u hushidan ketgandir? Balki o‘lgandir? Balki uning yuragi qo‘rquv va hayajondan yorilgandir?

Birdan chiroq yonib, Tom uning yonidan o‘q kabi o‘tib ketdi:

— Qoch! Jon saqla! Qoch!

Ular qishloqning narigi chetidagi eski kushxonaga yetib kelguncha to‘xtamadilar. Ular boshpanaga kirishlari bilan bo‘ron boshlandi va jala quydi. Tom nafasini rostlagach, dedi:

— Gek, bu dahshatli edi! Men ikkita kalitni sinab ko‘rdim, ular shunday tovush chiqardiki, nafasim bo‘g‘ilib qoldi. Ular ham burilmadi. Keyin, nima qilayotganimni bilmay, eshik tutqichini ushladim — u ochiq ekan! Men ichkariga qadam qo‘ydim, sochiqni olib tashladim va... buyuk Sezarning arvohi!

— Nima? Nima ko‘rding, Tom?

— Gek, men Badjahl Joning qo‘liga qadam qo‘yib yuborishimga sal qoldi!

— Yo‘q!

— Ha! U o‘sha yerda polda, ko‘zida yamoq bilan, qo‘llarini yoyib, chuqur uxlab yotgan edi.

— Xudoyim, nima qilding? U uyg‘ondimi?

— Yo‘q, qimirlamadi ham. Mast edi, menimcha. Men sochiqni olib, qochdim!

— Men sochiqni o‘ylamagan bo‘lardim!

— Men o‘ylardim. Agar uni yo‘qotsam, xolam meni tiriklayin yeydi.

— Tom, sen o‘sha qutini ko‘rdingmi?

— Gek, men atrofga qarab turmadim. Men qutini ham, xochni ham ko‘rmadim. Faqat Badjahl Jo yonidagi polda shisha va qalay krujka ko‘rdim. Ha, yana xonada ikki bochka va ko‘p shishalar bor edi. Endi tushundingmi, arvohli xona nima ekan?

— Qanday?

— Ichimlik bilan arvohlangan! Balki «Mo‘tadillik» mehmonxonalarining hammasida shunday arvohli xona bordir, a, Gek?

— Menimcha, shunday. Kim o‘ylardi? Lekin, Tom, Badjahl Jo mast bo‘lsa, quti olish uchun eng yaxshi vaqt hozir.

— Shunday deb o‘ylaysanmi? Sen sinab ko‘r!

Gek titrab ketdi.

— Yo‘q, men... o‘ylamayman.

— Men ham, Gek. Faqat bitta shisha uning yonida — bu yetarli emas. Agar uchta bo‘lsa, u mast bo‘lardi va men borardim.

Ular bir oz o‘ylab, qaror qilishdi: Badjahl Jo xonada bo‘lmagan kechani kutish kerak. Bundan buyon Gek har kechasi kuzatadi, Tom esa kunduzi.

— Mayli, Tom. Men har kechasi kuzataman. Kunduzi esa uxlayman. Ben Rojersning otasining otxonasida uxlashim mumkin, ular menga ruxsat berishadi. Ularning Jeyk amaki degan xizmatkori ham bor, u menga doim ovqat beradi. U yaxshi odam, Tom, men ham undan qo‘rqmayman. Bir kuni men u bilan bitta dasturxondan ovqatlandim. Lekin bu haqda hech kimga aytma.

— Kerak bo‘lsa, kunduzi kelib, miyovlayman.