— Nima uchun shoshilamiz? — so‘radi Gek. — Bu aravada nima borligi sizni qiziqtirmaydimi?

— Eski temir-tersak bo‘lsa kerak, — dedi chol. — Uni ham olib keling. Duglas bevaning uyida hamma sizni kutyapti.

Gek xavotirlanib so‘radi:

— Janob Jons, biz hech narsa qilmadik-ku.

Uelslik chol kuldi:

— Bilmayman, Gek, bolam. Ammo sen va beva yaxshi do‘st emasmisiz?

— Ha. Har holda, u menga do‘st bo‘lgan.

— Unda, hammasi joyida. Nimadan qo‘rqasan?

Gek hali javob topmay turib, Tom bilan birga Duglas bevaning mehmonxonasiga itarib kiritildi. Janob Jons aravani eshik yonida qoldirib, ular ortidan kirdi.

Xonada qishloqning barcha muhim odamlari bayram kiyimida o‘tirardi: Tetcherlar, Harperlar, Polli xola, Sid, Meri, ruhoniy va boshqalar. Loy va sham yog‘iga belangan bolalarni ko‘rib, Polli xola uyatdan qizarib ketdi.

Beva ularni yotoq xonasiga olib bordi va dedi:

— Endi yuvininglar va kiyininglar. Mana ikki juft yangi kiyim, ko‘ylak, paypoq — hammasi. Bular Gekniki — yo‘q, rahmat aytma, Gek. Bittasini janob Jons sotib oldi, ikkinchisini men. Lekin ular ikkalangizga ham to‘g‘ri keladi. Kiyininglar. Biz kutamiz. Tayyor bo‘lganingizda pastga tushinglar.

Keyin u chiqib ketdi.

Gek pichirladi:

— Tom, agar arqon topsak, qochib ketishimiz mumkin. Deraza yerdan baland emas.

— Bekorchi gap! Nega qochmoqchisan?

— Men bunday olomonga o‘rganmaganman. Men chiday olmayman. Men pastga tushmayman, Tom.

— Ey, bezovta bo‘lma! Bu hech narsa emas. Men senga qarab turaman.

Shu payt Sid kirib keldi.

— Tom, xolam seni tushdan beri kutyapti, hamma sendan xavotirda. Kiyimingdagi bu loy va sham yog‘imi?

— Sid, sen o‘z ishing bilan shug‘ullan. Bu yerda nima gap o‘zi?

— Bu bevaning ziyofati, u har doim berib turadi. Bu safar uelslik va uning o‘g‘illari uchun, o‘sha kecha uni qutqarganlari uchun. Va yana bir narsa — men senga ayta olaman, agar xohlasang.

— Nima?

— Janob Jons bugun hammani hayratda qoldirmoqchi: Gek o‘g‘rilarni bevaning uyigacha kuzatib borganini aytib bermoqchi. Lekin bu sirni hamma allaqachon biladi, beva ham, garchi o‘zini bilmaganday ko‘rsatsa ham.

Sid mamnun kuldi.

— Sid, buni sen aytdingmi?

— Kimligi muhim emas. Kimdir aytdi — yetarli.

— Sid, bu shaharda bunday past ish qila oladigan faqat bitta odam bor — u sen. Agar sen Gekning o‘rnida bo‘lganingda, tepalikdan qochib, hech kimga aytmagan bo‘larding. Sen faqat pastkash ishlar qila olasan va hech kim yaxshi ish uchun maqtanishini ko‘ra olmaysan. Mana senga — «rahmat aytma», beva aytganidek. — Tom Sidning qulog‘iga tarsaki tushirdi va eshik tomon tepib chiqardi. — Endi bor, xolangga ayt, agar jur’at qilsang — ertaga qo‘lga tushasan!

Bir necha daqiqadan so‘ng bevaning mehmonlari kechki ovqat stoliga o‘tirishdi. To‘g‘ri vaqtda janob Jons kichik nutq so‘zladi, unda bevaga minnatdorchilik bildirdi va yana bir kishi bor ekanini, uning kamtarligi...

Va u Gekning sarguzashtdagi rolini eng dramatik tarzda ochib berdi. Ammo hayrat soxta edi. Beva ham hayratga tushgandek bo‘ldi va Gekni shunchalik maqtadiki, bola yangi kiyimlari bilan birga boshqa barcha noqulayliklarni unutib, faqat bu maqtovni qanday ko‘tarishni bilmay qoldi.

Beva Gekni o‘z uyida yashashga va uni o‘qitishga va’da qildi. Imkon bo‘lsa, unga kichik bir ish boshlash uchun pul ham bermoqchi edi. Shunda Tom imkoniyatdan foydalandi:

— Gekka kerak emas. Gek boy!

Mehmonlar odob yuzasidan kulgilarini zo‘rg‘a bosishdi. Tom esa davom etdi:

— Gekda pul bor. Balki ishonmayotgandirsiz, lekin uning ko‘p puli bor. Ey, kulmang — men sizga ko‘rsataman. Bir daqiqa kuting.

Tom eshikdan yugurib chiqdi. Mehmonlar bir-biriga hayron qarashdi va Gekka savol nazari bilan qarashdi. Gek esa tili tutilib qolgan edi.

— Sid, Tomga nima bo‘ldi? — dedi Polli xola. — Bu bolani hech tushuna olmayman...

Tom og‘ir qoplar bilan kirib keldi va Polli xola gapini tugatmadi. Tom sariq tangalarni stol ustiga to‘kdi va dedi:

— Mana! Men nima dedim? Yarmi Gekniki, yarmi meniki!

Bu ko‘rinish hammaning nafasini qaytardi. Hamma qaradi, hech kim bir lahza gapira olmadi. Keyin hamma birdan tushuntirish talab qildi. Tom tushuntirib berdi. Hikoya uzun edi, lekin qiziqarli edi. U tugaganda, janob Jons dedi:

— Men bu kecha kichkina syurpriz tayyorlagan edim, ammo endi u hech narsa emas. Uning bu ishiga nisbatan meniki — juda kichkina, tan olaman.

Pul sanaldi. Bir oz o‘n ikki ming dollardan ortiq chiqdi. Xonadagilarning hech biri bir vaqtda bunchalik ko‘p pulni ko‘rmagan edi.