Tom ko‘chalarni aylanib, o‘quvchilar yo‘lidan uzoqlashdi, keyin xomush yurib ketdi. Daryoni ikki-uch marta kesib o‘tdi, chunki bolalar orasida keng tarqalgan ishonchga ko‘ra, suvdan o‘tish ta’qibchilarni chalg‘itadi. Yarim soatdan keyin u Kardiff tepaligi cho‘qqisidagi Duglas bevaning uyi ortida ko‘zdan g‘oyib bo‘ldi.

U zich o‘rmonga kirib, bir eman tagidagi moxga o‘tirdi. Hatto qushlar ham sayramasdi, yaqin atrofda faqat qizilishton ora-sira taqillardi. Bolaning qalbi qayg‘uga cho‘mgan edi. U qo‘llarini tizzalariga qo‘yib, uzoq o‘yladi.

Unga hayot nihoyatda og‘ir tuyuldi. U yaqinda dafn etilgan Jimmi Xodjesga havas qildi. Qabrda yotish, abadiy uxlash va hech narsa haqida qayg‘urmaslik — qanday yaxshi bo‘lardi! Maktabdagi yaxshi xulqi tufayli u bunga loyiq bo‘lishi ham mumkin edi. Mana, qiz-chi? Tom unga nima qildi? Hech narsa! U yaxshi niyat bilan keldi, uni esa itdek haydashdi. Bir kun qiz afsuslanadi, ammo kech bo‘ladi.

Agar u hozir g‘oyib bo‘lsa-chi? Uzoqlarga, okean ortiga, noma’lum mamlakatlarga ketsa va hech qachon qaytmasa? Qiz nima his qilardi?

Avval u masxaraboz bo‘lmoqchi bo‘ldi, ammo bu fikrni nafrat bilan rad etdi. Askar bo‘lsa-chi? Urushdan ko‘p yillar o‘tib, jarohatlangan, shon-shuhratga burkangan holda qaytsa? Yo‘q, undan yaxshisi — indeyslar orasiga borib, ular bilan Uzoq G‘arb tog‘larida bizon ovlab, jangga borsa, keyin bir yakshanba kuni bo‘yalgan yuz va patlar bilan yakshanba maktabiga kirsa, hamma uni ko‘rib, hasaddan o‘lsa!

Ammo yo‘q, bundan ham ulug‘roq orzu bor. U qaroqchi bo‘ladi! Ha, mana endi uning kelajagi aniq ko‘rinib turardi. Butun dunyo bo‘ylab nomi qanday yangraydi! Qora bayroqli uzun, past, qora kemasi «Bo‘ron ruhi» to‘lqinlarni kesib suzadi! Shon-shuhrat cho‘qqisida u to‘satdan eski qishlog‘iga qaytib keladi, cherkovga kiradi, qora baxmal kamzul va shim, katta etik, qip-qizil kamar bilan, kamarida to‘pponchalar, yonida zanglagan qilich, boshida patli shlyapa — va odamlar: «Bu Tom Soyer — Ispan dengizining Qora Qasoskori!» deb shivirlashadi.

Ha, qaror qabul qilindi. U uydan qochadi va bu ishni ertaga ertalab boshlaydi. Shuning uchun kerakli narsalarni tayyorlash kerak.

Shunda u yaqin atrofdan o‘yinchoq karnayning ovozini eshitdi. Darhol kurtkasi va shimini yechib, bir yashirin joydan yoy-o‘q, yog‘och qilich va karnay chiqarib oldi. Keyin karnay chalib javob qaytardi. Bir lahzadan so‘ng Jo Harper xuddi shunday qurollangan holda paydo bo‘ldi.

— To‘xta! Kim mening Sherwood o‘rmonimga ruxsatsiz kirdi? — dedi Tom.

— Gay Gisbornga hech kimning ruxsati kerak emas! Kim sen, kim...

— ...shunday gapirishga jur’at etyapsan, — dedi Tom yordam berib, chunki ular kitobdan yodlab gapirishardi.

— Men — Robin Gudman! Haq-huquqingni ko‘rsat, aks holda o‘lasan!

Ular «ikkita yuqoridan, ikkita pastdan» qoidasiga ko‘ra qattiq jang qilishdi. Nihoyat Tom shunday dedi:

— Yiqil! Yiqil! Nega yiqilmaysan?

— Yiqilmayman! Sen o‘zing yiqil, sen yengilyapsan.

— Bu hech narsa emas. Men yiqila olmayman, kitobda bunday yozilmagan. Kitobda «u bir zarba bilan bechora Gay Gisbornni o‘ldirdi» deyilgan. Sen o‘girilib, orqangga zarba olishingga ruxsat berishing kerak.

Kitobning kuchiga qarshi gapirib bo‘lmasdi. Jo o‘girildi, zarba oldi va yiqildi. Keyin ular rollarni almashtirib, yana o‘ynashdi. Nihoyat ikkalasi ham charchab, kiyinishdi va bir xulosaga kelishdi: hozirgi zamonda qonunsiz qaroqchi bo‘lishdan ko‘ra, Sherwood o‘rmonida bir yil Robin Gud bo‘lgan yaxshiroq. Bu dunyodagi barcha prezidentliklardan afzal edi.