O‘sha kecha soat to‘qqiz yarimda Tom va Sid yotoqqa yuborildi. Ular ibodat qilishdi va Sid tez orada uxlab qoldi. Tom esa sabrsizlik bilan uyg‘oq yotardi. Unga deyarli tong otib qolgandek tuyuldi, ammo soat atigi o‘nni urdi. Sukunat ichida sekin, mayda tovushlar yangray boshladi: soatning chiqillashi, eski to‘sinlarning g‘ichirlashi, zinapoyalarning sekin taqillashi. Tom uxlab qoldi.

Uni dahshatli miyovlash uyg‘otdi. Qo‘shnining derazasi ochildi, birov «Yo‘qol, mushuk!» deb baqirdi va bo‘sh shisha devorga urilib sindi. Tom bir daqiqada kiyinib, derazadan chiqib, tom ustida emaklab, yerga sakradi. Gek Finn o‘lik mushuk bilan uni kutib turardi. Ikki bola qorong‘ilikda g‘oyib bo‘ldi.

Qabriston qishloqdan bir yarim mil narida, tepalikda joylashgan edi. U eski, g‘arb uslubidagi qabriston edi: atrofi qiyshiq taxta devor bilan o‘ralgan, ichi o‘tlar va yovvoyi o‘simliklar bilan qoplangan. Eski qabrlar cho‘kib ketgan, ularning ustidagi yog‘och taxtalar qiyshayib turardi.

Shamol daraxtlar orasida mayin ingrardi va Tom bu o‘liklarning ruhlari ekaniga qo‘rquv bilan ishonardi. Bolalar kam gapirar, shivirlab so‘zlashardi. Ular izlagan yangi qabrni topishdi va uning yonidagi uchta katta qayrag‘och daraxti soyasiga yashirindilar.

Ular uzoq jim kutishdi. Sukunat og‘ir edi.

— Gek, sence o‘liklar bizni bu yerda bo‘lishimizni xohlaydimi? — shivirladi Tom.

— Bilsam edi. Bu yer juda qo‘rqinchli.

Birdan Tom do‘stining qo‘lini changalladi:

— Sss! Ana!

— Nima, Tom? — ikkalasi bir-biriga yopishdi.

— Ana! Ular kelyapti! Nima qilamiz?

Qabristonning narigi chetida ovozlar va tebranib kelayotgan fonus nuri ko‘rindi.

— Shaytonlar! Uchtasi! Gek, ibodat qila olasanmi?

— Harakat qilaman, sen qo‘rqma. Ular bizga zarar yetkazmaydi.

Lekin ular yaqinlashganda, Gek shivirladi:

— Bular odamlar! Bittasi keksa Maff Potter, ovozidan bildim. Har doimgidek mast.

— Boshqasi esa... Badjahl Jo!

Bu o‘sha qasoskor, tajovuzkor daydi edi, uni hamma qishloqda qo‘rqib tilga olardi. Uchinchisi — yosh doktor Robinson edi. Potter va Jo qo‘llarida belkurak va arqon bilan aravani olib kelishdi. Ular qabrni ochishga kirishdilar. Doktor fonusni qayrag‘ochga ilib, boshini qo‘llariga qo‘yib, yonida o‘tirdi — bolalardan bir necha qadam narida.

Nihoyat belkurak tobutga tegdi. Ular jasadni chiqarib, aravaga qo‘yib, ustini adyol bilan yopishdi. Shunda Potter katta pichog‘ini chiqarib, dedi:

— Mana, ish tugadi, doktor. Yana besh dollar to‘lang, aks holda bu shu yerda qoladi.

— Ana shunday, — dedi Badjahl Jo.

— Bu nima degani? — dedi doktor. — Siz oldindan haq so‘ragansiz, men to‘lab qo‘yganman.

— Ha, sen bundan ham ko‘proq qilgansan, — dedi Jo doktorning yoniga yaqinlashib. — Besh yil oldin otangning oshxonasi eshigidan meni quvib yuborgansan. Ovqat so‘rab kelganimda! Men yuz yil o‘tsa ham qasos olaman, dedim. Otang meni daydi deb qamatdi. Unutdingmi? Endi esa sen mening qo‘limdasan!

U mushtini doktorning yuziga ko‘tardi. Doktor birdan uni yerga ag‘darib tashladi. Potter pichog‘ini tashlab:

— Hey, mening sherigimni urma! — deb doktorga tashlandi.

Ular kurash boshlashdi. Jo sapchib turdi, ko‘zlari yonib, Potterning pichog‘ini oldi va aylanib, imkon kutdi. To‘satdan doktor bo‘shalib, Uilyamsning qabr taxtasini olib, Potterni urib yiqitdi. Shu lahzada Badjahl Jo pichoqni yigitning ko‘kragiga to‘liq botirdi. Doktor gandiraklab, Potterning ustiga yiqildi va uni qoniga belab qo‘ydi.

Shunda bulut oyni yopdi va qo‘rqib ketgan bolalar qorong‘ilikda qochib ketdi.