Sher daraxt soyasida uxlab yotgan edi. Bir kichkina sichqon bilmasdan uning ustidan yugurib o‘tdi. Sher uyg‘onib, ulkan panjasi bilan sichqonni bosib oldi va uni yutmoqchi bo‘ldi.

— Rahm qiling, podshohim! — chiyilladi sichqon. — Meni qo‘yib yuboring. Kim biladi, balki bir kun men ham sizga yaxshilik qilarman.

Sher kulib yubordi: shu kichkina jonivor qanday qilib hayvonlar shohiga yordam bera olardi? Ammo uning so‘zlari sherga yoqdi va u panjasini ochib, sichqonni qo‘yib yubordi.

Oradan ko‘p o‘tmay, ovchilar sherni qopqonga tushirishdi. Ular uni yo‘g‘on arqonlar bilan daraxtga bog‘lab, arava olib kelgani ketishdi. Sher o‘kirib, tipirchilardi, ammo arqonlardan qutula olmasdi.

Uning ovozini sichqon eshitdi. U yugurib kelib, o‘tkir tishlari bilan arqonni kemira boshladi. Tunning yarmigacha kemirdi, oxiri arqon uzildi va sher ozod bo‘ldi.

— Ko‘rdingizmi, — dedi sichqon, — siz mening va’damga kulgan edingiz. Endi bilib qo‘ying: sichqon ham sherga yordam bera oladi.

Hikmat: Hech kimni kichik deb kamsitma. Qilingan yaxshilik hech qachon yo‘qolmaydi.