Bir odamning oti va eshagi bor edi. Ular yo‘lga chiqishdi. Hamma yuk eshakka ortilgan, ot esa bo‘sh ketardi.

— Iltimos, yukimning bir qismini ol, — yolvordi eshak otga. — Men ortiq chiday olmayman.

— Bu mening ishim emas, — dedi ot mag‘rur ohangda.

Biroz yurgach, eshak holdan toyib, yiqildi va o‘ldi. Xo‘jayin eshakning butun yukini, ustiga uning terisini ham otga ortdi.

Ot og‘ir yuk ostida inqillab dedi:

— Men qanday baxtsizman! Ozgina yordamni qizg‘anib, endi hammasini o‘zim ko‘tarib ketyapman.

Hikmat: Muhtojga yordam berishni rad etgan kishi, oxirida o‘zi og‘irroq yuk ko‘taradi.