Silver g‘oyib bo‘lishi bilan kapitan orqasiga o‘girildi va hamma o‘z joyida emasligini ko‘rdi. Bu uni g‘azablantirdi.

— Joylaringizga! — baqirdi u. — Grey, sening ismingni jurnalga yozib qo‘yaman: sen dengizchidek burchingni bajarding. Mister Trelouni, siz bilan hayronman. Doktor, siz qirolning formasini kiymaganmisiz? Agar siz Fontenuada shunday xizmat qilgan bo‘lsangiz, ser, siz to‘shakda yotganingiz ma’qul edi.

Hamma o‘z joyiga yugurdi.

— Bolalar, — dedi kapitan, — men Silverga yumshoq gapirmadim. Bir soatdan keyin hujum bo‘ladi. Biz sonda ozmiz, lekin qo‘rg‘onda jang qilyapmiz. Biz ularni ura olamiz.

Kapitan qo‘rg‘onni aylanib chiqdi. Har bir teshik oldida bir kishi, uning yonida esa to‘rtta o‘qlangan miltiq. O‘rtada esa qilichlar bor edi.

Kun isib bordi. Qum qaynab turardi. Biz jim kutardik. Bir soat o‘tdi.

— Nega kelishmayapti? — dedi Joys.

Shu payt otishma boshlandi. O‘qlar har tomondan qo‘rg‘onga yog‘ildi, lekin hech kimga tegmadi.

— Ular shimoliy tomonda, — dedi Xanter.

Bir zumdan so‘ng qaroqchilar o‘rmondan qichqirib, qo‘rg‘on tomonga yugurdi. Ular devordan oshib o‘tishga harakat qilishardi. Biz otdik. Bir nechta qaroqchi yiqildi, lekin to‘rttasi devordan oshib o‘tdi.

— Ularni ushla, bolalar, ushla! — qichqirdi qaroqchilarning boshlig‘i.

Bir qaroqchi Xanterning miltig‘ini ushlab, tortib oldi va uni urib yiqitdi. Ikkinchisi Joysni otdi. Job Anderson eshik oldida paydo bo‘lib, qilichini doktorga ko‘tardi.

— Tashqariga, bolalar! Qilichlar bilan jang qiling! — qichqirdi kapitan.

Men qilichni ushlab, tashqariga yugurdim. Ko‘z oldimda Anderson qilichini menga ko‘tardi. Men chetga sakrab, yiqildim va qumda dumaladim.

Turib qaraganimda, hammasi tugagan edi. Grey Andersonni o‘ldirgan, doktor boshqa bir qaroqchini yiqitgan edi. Qaroqchilarning qoldiqlari o‘rmonga qochib ketgan edi.

— Otinglar, otinglar! — qichqirdi doktor.

Lekin ularning izi qolmagan edi. Qo‘rg‘on ichida beshta qaroqchi o‘lik yotardi. Bizdan esa Joys halok bo‘lgan, Xanter og‘ir yaralangan, kapitan esa ikki joyidan yaralangan edi.

Biz yaradorlarni qo‘rg‘onga olib kirdik. Doktor darhol ish boshladi. Xanter hushiga kelmadi va o‘sha kechasi jim-jit vafot etdi. Kapitanning yaralari og‘ir bo‘lsa-da, xavfli emas edi: o‘q ko‘krak suyagini sindirib, o‘pkaga tegmagan edi, ikkinchisi esa oyog‘ini tirnab o‘tgan edi.

— U tuzaladi, — dedi doktor. — Lekin bir necha hafta yurmasligi, hatto qo‘lini ham ko‘p qimirlatmasligi kerak.

Mening qo‘limda esa kichik bir kesik bor edi. Doktor uni bog‘lab, qulog‘imdan ohista tortib qo‘ydi.

— Qaroqchilarning beshtasi o‘ldi, — dedi kapitan og‘riqqa chidab. — Ular endi to‘qqiz kishi, biz esa jangga yaroqli to‘rt kishimiz. Avval yettiga o‘n to‘qqiz edi. Bu ilgarigidan ancha yaxshiroq, janoblar.

Keyinroq bildikki, qaroqchilar yana ham kamroq edi: skvayr kemadan otgan o‘q tekkan odam o‘sha kuni kechqurun vafot etgan ekan. Shunday qilib, ular endi sakkiz kishi qolgan edi.