Qaroqchilarning kengashi ancha cho‘zildi. Bir marta biri ichkariga kirib, Silverdan mash’alani so‘radi va qisqa ta’zim bilan chiqib ketdi.

— Shamol ko‘tarilyapti, Jim, — dedi Silver. U endi men bilan do‘stona, hatto hurmat bilan gaplashardi.

Men teshikdan qaradim. Qo‘rg‘on oldidagi qumda qaroqchilar to‘planib turishardi. Bittasi qo‘lida mash’ala ushlardi, boshqasi tiz cho‘kib, qo‘lidagi pichoq bilan nimanidir kesardi. Bu nima bo‘lishi mumkin? Men tushunolmadim. Keyin hammasi o‘rnidan turib, qo‘rg‘on tomonga yo‘l olishdi.

— Ular kelyapti, — dedim men.

— Kelaversin, — dedi Silver quvnoq. — Mening hali bir o‘qim bor.

Eshik ochildi va beshta qaroqchi ichkariga kirdi. Ular bir-birini oldinga itarishdi. Nihoyat bittasi qo‘lini mushtlab oldinga chiqdi.

— Oldinga kel, og‘ayni, — dedi Silver. — Men seni yemayman. Qo‘lingdagini ber. Men qoidalarni bilaman, sulh elchisiga tegmayman.

Qaroqchi qo‘lidagi narsani Silverga uzatdi va tezda sheriklari orasiga qaytdi.

— Qora belgi! Men buni kutgan edim, — dedi Silver. — Qayerdan qog‘oz topdinglar? Ey, bu nima? Bu Muqaddas Kitobdan kesilgan-ku! Qaysi tentak Muqaddas Kitobni kesdi?

— Dik, — dedi kimdir.

— Dik? Unda Dik duo o‘qisin, — dedi Silver. — Uning omadi tugadi, buni sizga aytib qo‘yaman.

Keyin u qog‘ozni aylantirib, orqasini o‘qidi:

— «Lavozimdan olindi». Juda chiroyli yozilgan. Kim yozdi, Jorj Merri? Endi sen kapitanmisan? Unda nima uchun meni lavozimdan oldinglar?

— Biz qoidalarga amal qilamiz, — dedi Jorj Merri. — Sen hammasini buzding. Birinchidan, sen bu sayohatni buzding. Ikkinchidan, sen dushmanni bu yerdan bepul chiqarib yubording. Uchinchidan, ular ketayotganda hujum qilishimizga yo‘l qo‘ymading. To‘rtinchidan, bu bola!

— Hammasimi? — so‘radi Silver xotirjam.

— Bu yetarli. Sening dor sirtmog‘ing uchun yetarli.

— Unda eshitinglar, men javob beraman, — dedi Silver. — Men bu sayohatni buzdimmi? Siz hammangiz bilasiz, men nima qilmoqchi edim. Agar sizlar menga quloq solganingizda, biz hozir «Ispanyola»da, xazina bilan birga bo‘lardik! Kim menga xalaqit berdi? Kim kutishni istamadi? Kim kemada ikki mast odamni qoldirib, uni boy berdi? Sen, Jorj Merri, va sening o‘xshashlaring! Sizlar to‘p o‘qidan ham yomonroq ishni qildinglar!

U shu tarzda qattiq gapirdi. Qaroqchilar bosh egdilar.

— Bu bola haqida esa, — davom etdi u, — u bizning garovimiz. U bilan nima qilmoqchisizlar? Uni o‘ldirmoqchimisiz? Yo‘q! U bizning so‘nggi imkoniyatimiz. Doktor har kuni kelib, bizni davolaydi — sen, Jon, boshing yorilgan; sen, Jorj Merri, bezgakdan qaltiraysan. Agar biz bolani o‘ldirsak, doktor kelmaydi. Ikkinchidan, yordam kemasi kelsa, garov kerak bo‘ladi. Uchinchidan, nega men dushmanni qo‘yib yubordim? Mana nega!

U polga bir qog‘ozni tashladi. Men uni darhol tanidim: bu Billi Bonsning sandig‘idan topgan xaritam edi, uchta qizil xoch bilan! Nega doktor uni Silverga berdi? Men tushunolmadim.

Qaroqchilar xaritaga mushuk sichqonga otilgandek otilishdi. Ular uni qo‘ldan-qo‘lga olib, kulib, baqirib, xuddi oltinni allaqachon qo‘lga kiritgandek quvonishdi.

— Ha, — dedi biri, — bu Flintning xaritasi, J. F. — uning imzosi.

— Bu juda yaxshi, — dedi Jorj Merri. — Lekin xazinani olsak ham, kemasiz qanday ketamiz?

— Ha, Jorj, — dedi Silver, — sen kemani yo‘qotding, men esa xazinani topdim. Endi kim yaxshiroq? Mana, men ketyapman. Kim xohlasa, kapitan bo‘lsin.

— Silver! — qichqirishdi hammasi. — Barbekyu abadiy! Barbekyu kapitan!

— Shunday bo‘lsin, — dedi Silver. — Jorj, menimcha, sen keyingi navbatni kutishing kerak. Omading bor, men qasoskor emasman.

Qora belgi esa mening qo‘limga tushdi. Men hozirgacha uni saqlayman. U doiradek kesilgan, bir tomonida chiroyli yozuv bor, bu Muqaddas Kitobning Vahiy bobidan edi: «Itlar va qotillar tashqarida qoladilar».