Qiziqishim qo‘rquvimdan kuchliroq chiqdi. Men ko‘prik tagida qololmadim va sekin emaklab, yo‘l bo‘yidagi butalar orasidan mehmonxonaning eshigi ko‘rinadigan joyga borib yotdim.

Yo‘l bo‘ylab yetti-sakkiz kishi yugurib kelardi. Bittasi qo‘lida fonar ko‘tarib, oldinda borardi. Uchtasi qo‘l ushlashib yugurardi, o‘rtadagisi esa, tuman orasida ham tanidim, — ko‘r gado edi.

— Eshikni sindiringlar! — deb qichqirdi u.

— Eshik ochiq ekan, Pyu! — deb javob berishdi.

Ko‘r gadoni shunda Pyu deyishlarini bildim. Bir necha kishi ichkariga yugurdi. Keyin hayratdan chiqqan qichqiriq eshitildi:

— Bill o‘lgan!

— Uni tinti, dangasalar! — deb baqirdi Pyu. — Qolganlar yuqoriga chiqib sandiqni olsin!

Ular zinadan ko‘tarilib ketishdi. Bir lahzadan so‘ng kapitanning xonasining derazasi ochilib, bir odam boshini chiqardi.

— Pyu, bizdan oldin kimdir kelibdi! Sandiqni ag‘dar-to‘ntar qilishibdi.

— U yerdami? — deb bo‘kirdi Pyu.

— Pullar joyida.

— Pul jahannamga ketsin! Flintning qog‘ozini aytyapman!

— Uni topa olmayapmiz.

— Bu mehmonxonadagilar — o‘sha bola! Uning ko‘zini o‘yib olsam edi! — deb qichqirdi Pyu hassasini yerga urib. — Ular hozirgina shu yerda edi, eshikni men o‘zim yopiq ko‘rgandim. Tarqalib izlanglar!

Qaroqchilar uy bo‘ylab yugurishib, hamma narsani ag‘dar-to‘ntar qilishdi. Shu payt qirdan yana hushtak eshitildi — bu safar ikki marta. Men uni ilgari ko‘rning chaqiruvi deb o‘ylagandim, endi bildim: bu xavf haqida ogohlantirish edi.

— Dirk yana chaqiryapti, — dedi bittasi. — Ikki marta! Qochish kerak, og‘aynilar.

— Qochish?! — deb o‘kirdi Pyu. — Dirk boshidanoq qo‘rqoq edi. Ular shu yaqin atrofda. Oh, ko‘zim bo‘lganda edi!

Ular bir-biri bilan janjallasha boshladi. Pyu hassasi bilan ularni o‘ngga-chapga ura boshladi. Shu janjal bizni qutqardi: qir tomondan ot tuyoqlarining dupuri eshitildi. Bir zumda qaroqchilar har tomonga tarqalib ketishdi. Bir daqiqadan so‘ng yo‘lda faqat Pyu qoldi.

U yo‘lda tentirab, hassasi bilan taqillatib, sheriklarini chaqirib yugurdi:

— Jonni, Qora It, Dirk! Eski Pyuni tashlab ketmanglar!

Shu payt to‘rt-beshta chavandoz qirdan oy yorug‘ida otilib tushdi. Pyu xatosini tushundi, chinqirib orqaga burildi va to‘ppa-to‘g‘ri eng oldingi otning tuyog‘i ostiga yugurib kirdi. Chavandoz uni qutqarmoqchi bo‘ldi, ammo kech edi. Pyu yiqildi va ot uni bosib o‘tdi. U yonboshiga yiqilib, keyin sekin yuzi bilan yerga yotdi va boshqa qimirlamadi.

Chavandozlar — tamojnachi askarlar edi. Ularga yo‘lda yugurib borayotgan qishloq yigiti uchragan va bir guruh kontrabandachilar haqida xabar bergan ekan. Pyu o‘lgan edi. Qolgan qaroqchilar esa ko‘rfazdagi kemaga yetib, qochib ketishga ulgurishdi.

Onamni qishloqqa olib bordik. Sovuq suv va tuz uni o‘ziga keltirdi. Men esa nazoratchi janob Dens bilan mehmonxonaga qaytdim. Ichkarida hamma narsa ag‘dar-to‘ntar, hatto soatlar ham sindirilgan edi.

— Ular pulni olishdimi? — so‘radi janob Dens. — Unda nima izlashdi?

— Yo‘q, ser, pulni emas, — dedim men. — Mening ko‘krak cho‘ntagimdagi narsani. Ochig‘ini aytsam, uni doktor Livsiga topshirmoqchiman.

— To‘g‘ri, bola, — dedi u. — U janob va sudya. Kel, seni o‘zim olib boraman.