Ikki hafta Otabek uchun butunlay yangi dunyo bo‘ldi. Sobir aka unga qarshilik, kondensator va lampaning qanday ishlashini sekin, shoshmasdan tushuntirardi. Birinchi kavsharlagan simini Otabek kuydirib qo‘ydi, ikkinchisini noto‘g‘ri joyga uladi. Uchinchi kuni esa barmog‘ini kuydirdi.

— Sabr qil, — derdi Sobir aka. — Bu radio shoshilmagan zamonda yasalgan. U ham shoshilgan odamni yoqtirmaydi.

Kechqurunlari Otabek uyga charchab, qo‘llari qora dog‘larga to‘lib qaytardi. Bir kuni kechki ovqatda bobosi uning bog‘langan barmog‘iga qarab, kutilmaganda so‘radi:

— Nima bo‘ldi?

— Kavsharlagich, — dedi Otabek va ko‘proq gapirmadi. U radioni sir saqlamoqchi edi.

Bobo bir muddat unga tikilib turdi. Keyin qisqagina dedi: «Kavsharni simga emas, simni kavsharga tekkiz». Va yana jim bo‘lib qoldi. Otabek ertasi kuni bu maslahatni sinab ko‘rdi. Kavshar birinchi marta tekis va yaltiroq tushdi.

Kuygan lampaning o‘rniga mos keladiganini Sobir aka eski qutilarining tagidan topdi. Qurib qolgan kondensatorlarni birma-bir almashtirishdi. Matoli karnayni Otabek o‘zi ehtiyotkorlik bilan tozaladi, yog‘och qutini esa uyida mumli moy bilan artib, yaltiratdi.

Ish tugaydigan kuni ular radioni elektrga ulashdi. Bir necha soniya hech narsa bo‘lmadi. Keyin ichkaridagi lampalar sekin-asta to‘q sariq rangda yona boshladi, karnaydan xirillash eshitildi. Sobir aka murvatni aylantirdi. Shkaladagi ko‘rsatkich siljib, xirillash orasidan birdan musiqa yangradi.

Otabek qichqirib yubordi. Sobir aka esa mo‘ylovi ostida kulib, uning yelkasiga qoqdi.

— Endi bu sening radiong emas, — dedi u. — Bobongnikiga qaytar.