Termizdagi olimpiada binosi Elyor ko‘rgan eng katta maktab edi. Yo‘lakda shahar maktablaridan kelgan bolalar qalin to‘plamlar varaqlab, qandaydir murakkab formulalar haqida bahslashishardi. Elyor ularning gaplarining yarmini tushunmadi va birdan o‘zini juda kichkina his qildi.

Uchinchi masalada u to‘xtab qoldi. Masala nihoyatda tanish ko‘rinardi, ammo boshida bir xato qilgani uchun javob hech chiqmasdi. Soat yurib borar, qo‘llari terlab, raqamlar ko‘z oldida sakray boshladi. U masalani yarim yechilgan holda topshirdi.

Natijalar e’lon qilinganda Elyor to‘rtinchi o‘rinda edi. Respublika bosqichiga esa faqat dastlabki uchtasi o‘tardi.

Qishloqqa qaytayotgan avtobusda u derazadan tashqariga qarab jim o‘tirdi. Normat domla ham hech narsa demadi. Faqat qishloq chetiga yetganda, u cho‘ntagidan buklangan qog‘oz chiqardi.

Uyga yetguncha u ko‘p narsani o‘ylab chiqdi. Balki shahar bolalari haqiqatan ham undan kuchlidir? Balki qishloqdan turib bunday musobaqalarda g‘olib bo‘lishning iloji yo‘qdir? Balki ayvondagi tosh shunchaki bolalarcha o‘yindir?

— Ishingni ko‘rib chiqdim, — dedi u. — Uchinchi masalada qayerda xato qilganingni bilasanmi?

— Bilaman. Ishorani adashtirdim. Shoshildim.

— Bilar ekansan, demak, bu yiqilish emas, — dedi domla. — Bu dars. Yiqilish — xatoni bilmay qolish.

Bir haftadan keyin viloyat xalq ta’limi bo‘limidan qo‘ng‘iroq bo‘ldi. Uchinchi o‘rindagi ishtirokchi oilaviy sabablarga ko‘ra respublika bosqichiga bora olmas ekan. Uning o‘rniga to‘rtinchi o‘rin egasi — Elyor taklif qilinayotgan edi.