O‘sha bahorda Mo‘ynoqqa kuchli bo‘ron keldi. Dengizning qurigan tubidan ko‘tarilgan shamol tuz va changni olib kelib, butun shaharni oq-kulrang parda bilan qopladi. Ko‘zlar achishdi, tomoq qichidi. Maktab ikki kunga yopildi.

Bo‘rondan keyin Ajiniyoz hovliga chiqib, onasi ekkan pomidor ko‘chatlarining barglarida oq dog‘lar ko‘rdi. Tuz edi. Ko‘chatlarning yarmi qurib qolgan edi.

— Bu dengizning yarasi, — dedi Jumabay ata, hovli eshigida turib. — Dengiz ketgan joyda tuzli qum qoldi. Shamol uni har yili ko‘tarib, olib keladi.

— Buni to‘xtatib bo‘lmaydimi?

— Bo‘ladi, — dedi bobo. — Qumni ushlab turadigan narsa kerak. Ildiz kerak.

Ertasi kuni maktabda biologiya o‘qituvchisi Gulnara opa sinfga bir yangilik aytdi. Dengizning qurigan tubida — Orolqumda — saksovul o‘rmonlari barpo etilayotgan ekan. Saksovul cho‘lning eng chidamli daraxti, uning ildizlari qumni mahkam ushlab, tuzli changning ko‘tarilishini kamaytirarkan. Maktab o‘quvchilari ham ko‘ngilli sifatida ko‘chat ekishda qatnashishi mumkin ekan.

Ajiniyoz birinchi bo‘lib qo‘l ko‘tardi. Sarvinoz ikkinchi.