Rahmon usta ularga uch kun dars berdi. Taxtachani qanday arralash, chetlarini jilvir qog‘oz bilan silliqlash, kuydirgich bilan harf yozish va lak surtishni o‘rgatdi. Birinchi taqinchoqlar qiyshiq chiqdi. Javohirning bittasida «Javohir» o‘rniga «Javoxir» yozilib qoldi va u uni o‘ziga olib qo‘ydi.

Mohira har bir xarajatni daftarga yozib bordi. Halqa, lak, jilvir qog‘oz, elektr. Hisob shunday chiqdi: bitta taqinchoqqa to‘rt ming so‘m xarajat ketardi. Javohir uni besh ming so‘mga sotmoqchi edi.

— Juda arzon, — dedi Sevinch. — Bunday ismli taqinchoq do‘konda qancha turishini bilasanmi?

— Lekin arzon bo‘lsa, ko‘p sotiladi!

Ular uzoq bahslashishdi. Oxiri Mohira taklif qildi: o‘n ming so‘m. Ismsizi sakkiz ming. Telefon tagligi o‘n besh ming.

— Biz faqat yog‘och sotmayapmiz, — dedi u. — Ism sotyapmiz. Va yarim soatlik qo‘l mehnatini.

Ular ikki hafta har kuni darsdan keyin ustaxonada ishlashdi. Yarmarka kunigacha yetmishta taqinchoq va o‘ttizta tagligi tayyor bo‘ldi. Har biriga Sevinch chiroyli qog‘oz yorliq yasadi: «Andijon yong‘og‘idan. Qo‘lda ishlangan».

Bir kuni ish paytida Javohir arraga qo‘lini yaqin olib bordi va Rahmon usta uning qo‘lidan ushlab qoldi.

— Yog‘och kutadi, barmoq o‘smaydi, — dedi bobo jiddiy. — Shoshilsang, bir kunda ishlaysan, bir oy davolanasan.

Shundan keyin ular arra bilan faqat bobo yonida turganda ishlashdi. Kuydirgichni esa navbatma-navbat ushlashdi: Mohiraning harflari eng tekis chiqardi, Sevinch esa gul va yulduz naqshlarini chiroyli chizardi.