Juma kuni ertalab Tom eshitgan birinchi xabar quvonarli edi: sudya Tetcherning oilasi kecha kechqurun shaharga qaytib kelibdi. Badjahl Jo ham, xazina ham bir lahzada ikkinchi o‘ringa tushdi, Bekki esa Tomning butun e’tiborini egalladi. U Bekkini ko‘rdi va ular boshqa o‘quvchilar bilan «yashirinmachoq» va «tutqich» o‘ynab, ajoyib vaqt o‘tkazishdi. Kun yana ham ajoyib yakunlandi: Bekki onasini ertangi uzoq va’da qilingan pikinikni o‘tkazishga ko‘ndirdi va onasi rozi bo‘ldi. Bolaning quvonchi cheksiz edi, Tomniki ham kam emasdi.

Ertasi kuni ertalab shod-xurram yoshlar sudya Tetcherning uyiga yig‘ilishdi. Ularni bir necha katta qizlar va yigitlar kuzatib boradigan bo‘ldi, eski paroxod ijaraga olindi. Missis Tetcher Bekkiga oxirgi gap aytdi:

— Kech qaytasiz. Ehtimol, paroxod bog‘langan joy yonida yashovchi qizlardan birinikida tunab qolsang yaxshiroq bo‘ladi, bolam.

— Unda men Syuzi Harpernikida qolaman, oyijon.

— Juda yaxshi. Ehtiyot bo‘l va yaxshi qiz bo‘l.

Yo‘lda Tom Bekkiga dedi:

— Qara, men senga nima qilamiz, aytaman. Joning uyiga borish o‘rniga, tepalikka chiqamiz va Duglas bevaning uyida qolamiz. U muzqaymoq beradi! U har kuni muzqaymoq tayyorlaydi. U bizni ko‘rishdan juda xursand bo‘ladi.

— Ha, bu juda qiziqarli bo‘ladi! Lekin onam nima deydi?

— U qayerdan biladi?

Qiz bu fikrni o‘ylab ko‘rdi va ikkilanib aytdi:

— Menimcha, bu noto‘g‘ri... lekin...

— Lekin hech narsa! Onang bilmaydi, xo‘sh nima bo‘pti? U faqat sening xavfsiz bo‘lishingni xohlaydi. Agar u o‘ylab topganida, aynan shunday qil derdi. Bilaman.

Duglas bevaning ajoyib mehmondo‘stligi jozibali edi. Tom bu kecha Gek Ikkinchi raqamdan signal berishi mumkinligini o‘ylab, bir zum ikkilandi. Ammo Duglas bevadagi o‘yin-kulgi istagi kuchliroq edi va u o‘sha kechasi signal kelishi ehtimoldan yiroqligini o‘yladi.

Shahardan uch mil pastda paroxod o‘rmonli bir soy og‘zida to‘xtadi. Bolalar sohilga chiqishdi va o‘rmon hamda tepaliklar ovozlarga, kulgilarga to‘ldi. Ovqatlanib, soyada dam olgandan keyin kimdir qichqirdi:

— G‘orga kim boradi?

Hamma bordi. Sham bog‘lamlari olib kelindi va hamma tepaga — Makdugal g‘origa chiqdi. G‘orning kirish joyi tepalik yonbag‘rida, «A» harfiga o‘xshash teshik edi. Uning og‘ir eman eshigi ochiq edi. Ichkarida sovuq havo, muz kabi tosh devorlar bor edi. Bu juda romantik va sirli edi. Keyin bolalar shamlarni yoqib, g‘or ichiga yugurishdi, bir-birlarining shamlarini o‘chirishga urinib, qichqirib, kulishdi.

Makdugal g‘ori ulkan labirint edi: yo‘laklar bir-biriga qo‘shilib, yana ajralib ketardi. Odam unda kechayu kunduz yursa ham, oxiriga yetolmasdi. Hech kim g‘orni to‘liq bilmasdi, yoshlar faqat uning tanish qismida yurishardi.

Kechga yaqin yoshlar birin-ketin g‘ordan chiqishdi, kirlangan, charchagan, lekin baxtiyor. Paroxod yarim soatdan beri ularni chaqirardi. Ular kecha qorong‘iligi tushgunga qadar kunning qanday o‘tganini sezmagan edilar. Paroxod yuklarini olib, yo‘lga tushganda, hech kim vaqtdan afsuslanmadi.

Gek esa o‘sha kechasi o‘z postida edi. Soat o‘n birlarda mehmonxona chiroqlari o‘chdi. Gek uzoq kutdi, ishonchi so‘na boshladi.

Shunda u bir tovushni eshitdi. Tor ko‘chaning eshigi sekin yopildi. Ikki kishi uning yonidan o‘tdi va birining qo‘ltig‘ida nimadir bor edi. Bu, albatta, o‘sha quti edi! Ular xazinani olib ketishyapti! Tomni chaqirishga vaqt yo‘q edi. Gek ularning izidan yashirincha, yalangoyoq, mushukdek bordi.

Ular Kardiff tepaligiga ko‘tarilib, keksa uelslikning uyi yonidan o‘tishdi va Duglas bevaning uyiga olib boradigan tor so‘qmoqqa kirishdi. Keyin to‘xtashdi. Gek ham to‘xtab, nafasini ichiga yutdi.

— La’nat, — dedi bir ovoz, — uning yonida mehmonlar bor shekilli, chiroqlar yonib turibdi.

Bu Badjahl Joning ovozi edi! Gekning yuragi muzladi. Endi u «qasos» nima ekanini tushundi: ular Duglas bevaga zarar yetkazmoqchi edilar! Beva bir necha marta Gekka mehribon bo‘lgan edi.

— Uning eri menga juda yomon qilgan, — dedi Jo. — U tinchlik sudyasi bo‘lgan va meni daydi deb qamchilatgan, qamoqxona oldida, butun shahar ko‘z o‘ngida! Endi u o‘lgan, men uning xotinidan qasos olaman.

Gek qo‘rquvdan titrab, orqaga tisarildi. Bitta novda sindi — u nafas olmay qotib qoldi. Hech narsa bo‘lmadi. U yana orqaga yurdi, so‘ng uelslikning eshigiga yetib kelguncha yugurdi va eshikni taqillatdi.

— Kim u? Nima kerak?

— Meni kiriting, tez! Men hammasini aytaman!

— Kim sen?

— Gekelberri Finn — tez, kiriting!

— Gekelberri Finn? Bu ism ko‘p eshiklarni ochmaydi! Mayli, kir-chi, ko‘raylik, nima bo‘ldi.

— Iltimos, hech qachon menga aytganingizni bildirmang, — dedi Gek. — Lekin beva menga ko‘p yaxshilik qilgan, men aytmoqchiman...

Uch daqiqadan so‘ng chol va uning ikki baquvvat o‘g‘li yaxshi qurollangan holda tepalikka ko‘tarilishdi. Gek ular bilan bormadi. U katta toshning ortida yashirinib, quloq soldi. Bir oz sukunat, keyin to‘satdan o‘q ovozi va qichqiriq eshitildi.

Gek boshqa narsani kutmadi. U sakrab turdi va tepalikdan pastga, oyoqlari ko‘targancha yugurdi.