Yigirma tonnalik kemada bu faslda sakkiz yuz mil yo‘l bosish xavfli ish edi. Xitoy dengizlari bu vaqtda bo‘ronli, ayniqsa kuz va qish o‘rtasida.

Lekin «Tankadere» chiroyli, yengil kema edi. Uning yelkanlari tuyaqush qanotlaridek ko‘tarilib, shamolni yaxshi tutardi. Jon Bunsbi tajribali dengizchi edi. Uning to‘rt nafar dengizchisi ham ishonchli edi.

— Iloji boricha tezroq yurishimiz kerak, — dedi Fogg kapitanga.

— Ishonchingiz komil bo‘lsin, janob. Shamolni biz tanlaymiz.

— Bu sizning ishingiz, men esa yo‘lovchiman.

Fileas Fogg palubada tik turib, chayqalgan to‘lqinlarga qarardi. Auda esa qorong‘i tushayotgan okeanga qayg‘u bilan qarardi. Uning boshida Paspartu haqidagi xavotirli fikrlar aylanardi.

Fiks esa kema tumshug‘ida turib, xayollarga cho‘mgan edi. U Fogg haqida o‘ylardi: «Bu odam haqiqatan ham dunyoni aylanib chiqmoqchi! Shanxay, Yokogama, keyin Amerika... Amerikada u xavfsiz bo‘ladi. Lekin men uni quvaman! Dunyoning oxirigacha bo‘lsa ham!»

Dastlabki kun yaxshi o‘tdi. Shamol yordam berdi. «Tankadere» soatiga o‘n mildan oshiq yurdi. Kechasi Bunsbi yelkanlarni qisqartirmadi.

Ertasiga, 8-noyabrda, yuz mildan ortiq yo‘l bosilgan edi. Fiks bilan Fogg kam gaplashishardi. Fogg hamma narsani o‘z hisobidan qiladi, deb qaror qilib, Fiks undan yo‘l haqini to‘lashni taklif qildi. Lekin Fogg:

— Bu haqda gapirmang, janob. Bu umumiy xarajat, — dedi.

Fiks o‘zini juda xijolat his qildi: u o‘g‘irlangan pul hisobidan sayohat qilyapti!

9-noyabr kuni tongda shamol kuchaydi. Bunsbi barometrga qarab, qovog‘ini soldi.

— Bo‘ron keladi, — dedi u Foggga. — Janubdan tayfun. Gonkongga qaytishimiz yoki biror qo‘ltiqqa kirishimiz kerak.

— Bo‘ron janubdan eshayaptimi?

— Ha.

— Unda Shanxay tomon yurishimiz kerak. Shamol bizni o‘zi u yerga olib boradi.

— Rost! — qichqirdi Bunsbi. — Bunday javobni kutmagandim!

Kechqurun bo‘ron boshlandi. Kichkina kema to‘lqinlarning cho‘qqisida bir patdek uchib borardi. To‘lqinlar tog‘dek baland ko‘tarilib, kemani ko‘mib yuborishga tayyor turardi. Bunsbining mohirligi bo‘lmaganda, kema yuz marta g‘arq bo‘lgan bo‘lardi.

Auda ham, Fogg ham bu dahshat oldida bardosh berishdi. Auda ko‘zlarini Foggdan uzmay, uning xotirjamligidan kuch olardi. Fogg esa xuddi tayfunni ham oldindan hisobga olgandek turardi. Fiks esa deyarli butun tunni kema ichida dengiz kasalligi bilan o‘tkazdi.

Ertalab bo‘ron tindi. Shamol yana janubi-sharqdan esa boshladi. Kema yo‘lini davom ettirdi. Lekin vaqt yo‘qotilgan edi.

11-noyabr kuni peshinda Shanxaygacha hali yuz mil qolgan edi, paroxod esa kechki soat yettida jo‘nardi. Shamol esa susayib borardi. Hamma — Bunsbi ham, dengizchilar ham — ikki yuz funtlik mukofotni o‘ylab, yelkanlarni to‘ldirishga harakat qilishardi.

Soat yettida Shanxaygacha uch mil qolganda, ular port tomondan chiqib kelayotgan bir katta paroxodni ko‘rdilar. Bu Amerika paroxodi edi!

— La’nat! — qichqirdi Jon Bunsbi va rulni alam bilan itarib yubordi.

— Signal bering, — dedi Fileas Fogg xotirjam.

Kema tumshug‘ida kichik mis to‘p bor edi — tuman paytida signal berish uchun. To‘pga porox solinib, yondirilmoqchi bo‘lishdi.

— Bayroqni yarmigacha tushiring, — dedi Fogg.

Bayroq yarmigacha tushirildi. Bu dengizda yordam so‘rash ishorasi edi. Amerika paroxodi uni ko‘rib, «Tankadere»ga yordam berish uchun yo‘nalishini o‘zgartirishi kerak edi.

— Oting! — dedi janob Fogg.

Va to‘pning gumburlagan ovozi havoni larzaga keltirdi.