Shanxay yonida nima bo‘lganini tushunish qiyin emas. «Tankadere» bergan signalni Yokogamaga ketayotgan amerika paroxodi ko‘rdi. Kapitan bayroqni ko‘rib, kichik kemaga yaqinlashdi. Bir necha daqiqadan keyin Fileas Fogg, Auda va Fiks paroxodga chiqib olishdi. Fogg Jon Bunsbiga yo‘l haqini va va’da qilingan mukofotni — jami besh yuz ellik funtni to‘ladi. Ular 14-noyabr kuni Yokogamaga yetib kelishdi.

Yokogamada Fileas Fogg Fiksni qoldirib, darhol «Karnatik»ka bordi. U yerda Paspartu bir kun oldin kelganini bildi. Fogg ham, Auda ham uni ko‘p qidirishdi — fransuz konsulligida ham, ko‘chalarda ham, lekin topisholmadi. Nihoyat, tasodifan yoki qandaydir ichki sezgi tufayli Fogg janob Batulkarning tomoshasiga kirdi. U, albatta, g‘alati kiyingan, uzun burunli xizmatkorini tanimagan bo‘lardi. Lekin Paspartu uni tanib qoldi.

Paroxodda Paspartu o‘z sarguzashtlarini aytib berdi: tavernani, afyunni, «Karnatik»ni. Faqat Fiks haqida hech narsa demadi. U hali bu haqda gapirish vaqti emas deb o‘yladi. Afyun voqeasini aytganda ham, o‘zini ayblab, bu Fiksning ishi ekanini yashirdi. Janob Fogg uni sovuqqonlik bilan tingladi, so‘zsiz kechirdi va unga kiyim-kechak sotib olish uchun pul berdi.

«General Grant» paroxodi Tinch okeanni kesib o‘tish uchun yigirma bir kun sarflashi kerak edi. Fileas Fogg 2-dekabrda San-Fransiskoga, 11-dekabrda Nyu-Yorkka, 20-dekabrda esa Londonga yetib borishini hisoblardi. Bu belgilangan muddatdan bir necha soat oldin edi.

Sayohat davomida Auda Fileas Foggga tobora ko‘proq bog‘lanib qoldi. U Foggning olijanob qalbi uchun hayrat va minnatdorlik his qilardi. Bu tuyg‘ular asta-sekin boshqa, chuqurroq bir tuyg‘uga aylanayotgan edi, garchi o‘zi buni bilmasa ham. Fogg esa xuddi buni sezmayotgandek edi. Auda Paspartu bilan ko‘p gaplashar, xo‘jayinining yuragi haqida so‘rab-surishtirardi. Paspartu esa Auda xonimga xo‘jayinini ko‘kka ko‘tarib maqtardi.

Okean juda tinch edi. Paspartu, aytgancha, Tinch okeanning nima uchun «tinch» deyilishini endi tushundi.

23-noyabr kuni Fileas Fogg bir ajoyib chegarani — yuz sakson darajali meridianni kesib o‘tdi. Bu Londonning to‘g‘ri qarama-qarshi tomoni — er sharining Londonga nisbatan antipodi edi. Demak, sayohatning yarmi o‘tdi. Sarflangan vaqt esa ellik ikki kun edi. Qolgan yigirma sakkiz kun. Lekin geografik yo‘lning yarmi bo‘lsa ham, masofaning uchdan ikki qismi bosib o‘tilgan edi.

Paspartu shu kuni katta bir quvonch his qildi. Uning oilaviy soati, u hech qachon to‘g‘rilamagan London vaqtini ko‘rsatib kelgan soati — endi kemaning xronometri bilan bir xil ko‘rsatardi!

— Ko‘rdingizmi! — qichqirdi u g‘alaba bilan. — Ana, mening soatim to‘g‘ri yuradi! Quyosh o‘zi to‘g‘rilandi!

Haqiqatda esa soati o‘n ikki soatlik siferblatda edi. U okeanning narigi tomonida London vaqtidan o‘n ikki soat farq qilardi: soat millari bir xil, lekin u yerda kunduz, bu yerda tun edi. Agar uning soati yigirma to‘rt soatni ko‘rsatganda edi, Paspartu bundan quvonmagan bo‘lardi. Ammo u buni bilmasdi.

Bir kuni ertalab Paspartu palubada yurar ekan, birdan kim bilan yuzma-yuz kelganini ko‘rib, qotib qoldi. Bu Fiks edi!

Fiks Yokogamada orderni olgan edi. Gonkongdan Yokogamaga yuborilgan. Lekin endi bu order foydasiz edi, chunki Fogg ingliz tuprog‘idan chiqib ketgan edi. Hibsga olish uchun ekstraditsiya talab qilinardi. Shuning uchun Fiks endi boshqa reja tuzgan edi: Foggni Angliyaga qadar ta’qib qilish, u yerda hibsga olish. U «General Grant»ning ikkinchi klassida, ko‘zga ko‘rinmay suzib borardi.

Paspartu hech qanday so‘z demay, Fiksga tashlandi va uni mushtlay ketdi. Amerikaliklar bu sahnaga mamnuniyat bilan qarab turishdi. Fransuz boks bo‘yicha ingliz dushmanidan ancha ustun ekanini ko‘rsatdi.

Paspartu nihoyat to‘xtaganda, Fiks o‘rnidan turib, unga qaradi va sovuq ohangda so‘radi:

— Tugadimi?

— Hozircha ha.

— Unda men bilan bir so‘z gaplashing.

— Lekin men...

— Xo‘jayiningiz manfaati uchun.

Paspartu bunga bo‘ysundi va Fiksning ortidan kema tumshug‘iga bordi.

— Siz meni urdingiz, — dedi Fiks. — Yaxshi. Bunga tayyor edim. Endi meni tinglang. Shu paytgacha men janob Foggning dushmani edim. Endi men uning tarafidaman.

— Nihoyat! — qichqirdi Paspartu. — Siz uni halol odam deb tan olasizmi?

— Yo‘q, — sovuq javob berdi Fiks. — Men uni yaramas odam deb hisoblayman. Lekin Angliyaga yetib borgunimizcha men uning yo‘lida hech qanday to‘siq qo‘ymayman. Aksincha, uning tezroq yetib borishini istayman. Chunki faqat u yerda men uni hibsga ola olaman.

— Shunday ekan-da!

— Ha. Endi biz ittifoqchimiz. Lekin yodda tuting: Angliyada hamma narsa aniqlanadi — u o‘g‘rimi yoki halol odammi.

— Kelishdik, — dedi Paspartu. — Ammo biroz bo‘lsa ham xiyonat sezsam, bo‘yningizni sindiraman.

— Kelishdik, — dedi Fiks xotirjamlik bilan.

O‘n bir kundan keyin, 3-dekabr kuni «General Grant» San-Fransiskoning Oltin darvoza bo‘g‘oziga kirdi. Fileas Fogg hali bir kun ham yutqazmagan, bir kun ham yutmagan edi.