«Okeandan okeangacha» — amerikaliklar o‘zlarining Tinch okean temir yo‘lini shunday atashardi. Bu yo‘l San-Fransiskodan Nyu-Yorkkacha, butun qit’a bo‘ylab cho‘zilgan edi. Avval bu yo‘lni bosib o‘tish olti oy davom etardi. Endi esa yetti kunda bosib o‘tilardi. Shu yetti kun hisobiga Fileas Fogg 11-dekabrda Nyu-Yorkda Liverpul paroxodiga o‘tirishi kerak edi.

Vagonlar uzun, ikki tomonida o‘rindiqlar, o‘rtasida yo‘lak bor edi. Poyezdda restoran vagoni, salon vagoni, yotoqli vagonlar bor edi. Yo‘lovchilar bir vagondan boshqasiga erkin o‘ta olardi.

Poyezd Kaliforniyadan o‘tdi, keyin Syerra-Nevada tog‘larini oshdi. Tunda yo‘lovchilar yotoqli vagonlarda uxlashdi. Vagonlar xuddi yotoqxonaga o‘xshardi: kunduz kuni o‘rindiqlar, kechasi esa ular yotoqlarga aylanardi.

Ertalab poyezd Nevada cho‘llarida edi. Paspartu derazadan ulkan tekisliklarga, uzoqdagi qorli tog‘larga, oqib o‘tayotgan daryolarga qarab hayratlanardi. Bir necha yil oldin bu yerlardan faqat ho‘kiz aravalari karvoni oylab yurib o‘tardi, endi esa yo‘lovchilar yumshoq o‘rindiqda o‘tirib, tushlik qilib, gazeta o‘qib ketardi. Har bir bekat atrofida yangi shaharcha o‘sib chiqqan edi: yog‘och uylar, do‘konlar, mehmonxonalar — go‘yo temir yo‘l ularni yerdan chiqarib qo‘ygandek.

Bir payt poyezd to‘satdan to‘xtadi. Yo‘lni o‘n-o‘n ikki ming buyvoldan iborat ulkan poda kesib o‘tmoqda edi. Bu jonivorlar sekin, to‘xtovsiz o‘tib borishardi. Hech kim ularni to‘xtata olmas, ularni ayirib bo‘lmasdi. Poyezd uch soat turishga majbur bo‘ldi.

— Mana mamlakat! — g‘udrandi Paspartu. — Oddiy hayvonlar poyezdlarni to‘xtatadi, yo‘lni hech kim tozalamaydi. Rostdan, janob Fogg bunday kechikishni rejasiga kiritganmikan?

Janob Fogg esa bu vaqtni o‘rindig‘ida, xotirjam, kutish bilan o‘tkazdi. Uning nazarida buyvollar ham bo‘ron yoki Hind o‘rmoni kabi oddiy bir to‘siq edi.

— Agar biz poyezdni to‘xtatmay, podani yorib o‘tsak-chi? — so‘radi Paspartu konduktordan.

— Unda poyezd yo‘ldan chiqib, ag‘darilib ketardi, — javob berdi konduktor. — Buyvol bilan bahslashib bo‘lmaydi, yigit. Uning boshi temirdan qattiq.

Paspartu xo‘rsindi va gaz chirog‘ini yana esladi: har bir kechikkan soat uning hisobiga yana bir soatlik gaz qo‘shardi.

Fiks ham poyezdda edi. U janob Fogg bilan ob-havo, temir yo‘l, Amerika haqida xushmuomalalik bilan suhbatlashar, Audaga ham hurmat ko‘rsatardi. Ichida esa u Angliya qirg‘og‘iga yetib borishni hammadan ham ko‘proq istardi: faqat u yerda uning orderi kuchga kirardi. Shunday qilib, izquvar endi Foggning eng sabrsiz tarafdoriga aylangan edi — g‘alati holat! Paspartu esa Fiksni ko‘z-quloq qilib kuzatib turar, uning har bir harakatiga shubha bilan qarardi.

Auda esa ko‘pincha derazadan tashqariga, cheksiz tekisliklarga qarab, jim o‘tirardi. Ba’zan u Foggga ko‘z qirini tashlab qo‘yar, bu odamning xotirjamligi uni ham xotirjam qilardi. U endi o‘z kelajagi haqida o‘ylamasdi: Yevropada qarindoshini topadimi-yo‘qmi, bu unga endi unchalik muhim tuyulmasdi.

Poyezd yana yurdi. Endi u Yuta hududiga, mormonlar o‘lkasiga yaqinlashib kelayotgan edi.