5-dekabrdan 6-dekabrga o‘tar kechasi poyezd Buyuk Sho‘r ko‘l tomon yurdi.

Ertalab soat to‘qqizda Paspartu toza havo olish uchun vagon platformasiga chiqdi. Havo sovuq, osmon ko‘kish edi. Shu payt u yerda bir g‘alati odamni ko‘rdi. U baland bo‘yli, qora sochli, qora mo‘ylovli, qora kiyimli, oq galstukli odam edi. Bu janob vagonlar bo‘ylab o‘tib, eshiklarga e’lon yopishtirib chiqayotgan edi.

E’londa mormon «oqsoqoli» Uilyam Xitch 48-vagonda soat o‘n birdan o‘n ikkigacha mormonlar haqida ma’ruza o‘qishi aytilgan edi.

— Albatta, boraman, — dedi o‘ziga Paspartu. U mormonlar haqida, ularning ko‘p xotinlilik odati haqida eshitgan edi va juda qiziqardi.

Soat o‘n birda 48-vagonda o‘ttizga yaqin tinglovchi to‘plandi. Paspartu birinchi qatorda o‘tirdi. Janob Fogg ham, Fiks ham bunga kelishni lozim topishmadi.

Oqsoqol Xitch nutqini boshladi. U mormon dinining tarixini aytib berdi — payg‘ambar Jozef Smitni, uning muqaddas kitobini, ta’qiblarni, Illinoysdagi shaharni, o‘ldirilganini, keyin Brigem Yangning izdoshlarini cho‘llar orqali Yutaga, Buyuk Sho‘r ko‘l yoniga olib kelganini. U ovozini baland ko‘tarib, hukumatning ularni ta’qib qilayotganidan shikoyat qilardi.

Paspartu tinglar ekan, bir narsani tushunolmasdi: bunday bir-biriga qarama-qarshi hikoyalarni qanday qilib bir odam bunchalik ehtiros bilan aytib berishi mumkin? Oqsoqol esa tobora qizishib, musht urar, ovozini baland ko‘tarar, go‘yo butun Amerika hukumati shu vagon ichida o‘tirgandek unga tahdid qilardi.

Asta-sekin tinglovchilar birin-ketin vagondan chiqib keta boshladi. Ma’ruza uzun va zerikarli edi. Oxirida vagonda faqat yigirma kishi qoldi, keyin o‘n kishi, so‘ng faqat Paspartu qoldi. U sabr bilan quloq solardi.

Oqsoqol Paspartuga yaqinlashib, yonib turgan ko‘zlari bilan unga tikildi:

— Siz-chi, mening do‘stim? Mormon bo‘lasizmi?

— Yo‘q, — javob berdi Paspartu jasorat bilan va vagondan qochib chiqdi.

Kunduzi soat ikkida poyezd Ogden stansiyasiga yetib keldi va olti soat to‘xtadi. Bu vaqtda janob Fogg, Auda va ularning hamrohlari Sho‘r ko‘l shahriga borib, bu mormonlar poytaxtini ko‘rishdi. Shahar shaxmat taxtasidek to‘g‘ri ko‘chalar bilan chizilgandek edi: amerikaliklar har narsada to‘g‘ri chiziqni yaxshi ko‘rardi. Uylar oldida bog‘lar, mevali daraxtlar o‘sardi. Ko‘chalar jim, odam kam edi. Ko‘chalarda ayollar ko‘p, erkaklar oz edi.

Paspartu ko‘p xotinli bir mormonga achinib qaradi: «Bunday ko‘p xotinni boqish va boshqarish — qanday og‘ir ish!» deb o‘yladi.

Soat to‘rtda ular stansiyaga qaytib, vagonga o‘tirishdi. Poyezd jo‘nab ketdi. Shu payt bir kishi poyezd ortidan yugurib keldi va sakrab platformaga chiqib oldi. U hansirab, o‘rindiqqa o‘tirdi. Paspartu esa mormonlar poytaxtidan ko‘ra o‘z vagonidagi issiq o‘rindiqni afzal ko‘rib, yengil nafas oldi: hech bo‘lmasa bu yerda hech kim uni mormon bo‘lishga undamasdi.

Paspartu uning ham mormon ekanini, oilaviy janjaldan qochib ketayotganini bildi va qiziqib so‘radi:

— Nechta xotiningiz bor? O‘ntami, yigirmatami?

— Bitta! — dedi mormon qo‘llarini osmonga ko‘tarib. — Bitta! Bittasining o‘zi yetib ortadi!