Paspartu kechikishga o‘zini aybdor deb bilardi: xo‘jayinini u barbod qildi! Keyingi poyezdni kutsalar, Nyu-Yorkka Liverpul paroxodi ketganidan keyin yetib borishardi.

Shu payt Fiks Foggga yaqinlashdi:

— Janob, siz juda shoshyapsizmi?

— Juda shoshyapman.

— Men bilaman. 11-kuni kechki soat to‘qqizdan oldin Nyu-Yorkda, Liverpul paroxodi jo‘nashidan oldin bo‘lishingiz kerak.

— Juda kerak.

— Agar bu indeyslar hujumi bo‘lmaganida, siz 11-kuni ertalab Nyu-Yorkka yetib borgan bo‘lardingiz.

— Ha, paroxod jo‘nashidan o‘n ikki soat oldin.

— Demak, siz yigirma soat kechikdingiz. Yigirma bilan o‘n ikkining farqi — sakkiz soat. Bu sakkiz soatni qaytarish kerak. Buni qilishni xohlaysizmi?

— Piyodami? — so‘radi Fogg.

— Yo‘q, chanada, — dedi Fiks. — Yelkanli chanada. Bir odam menga shunday chana taklif qildi.

Bu odam kecha Fiksga yaqinlashgan edi. Ismi Madj edi. Fileas Fogg u bilan gaplashdi.

Madjning chanasi yog‘och ramka edi, ikki uzun yog‘och sirpanchiq ustida. Unga ustun qo‘yilgan, ustunga katta yelkan tortilgan edi. Bunday chanalar qishda muz bilan qoplangan tekisliklarda qordan o‘tishga ishlatilar, shamol yordamida juda tez yurar edi.

Shamol g‘arbdan qattiq esardi. Qor muzlab, qattiq bo‘lgan edi. Madj bir necha soatda janob Foggni Omaxaga eltishga va’da qildi. U yerdan Chikago va Nyu-Yorkka poyezdlar tez-tez yurardi.

Fileas Fogg bunday sayohatda Auda sovuqdan aziyat chekishidan qo‘rqardi. U Audani Paspartu bilan qoldirib, keyin yaxshiroq sharoitda Yevropaga yuborishni taklif qildi. Lekin Auda rad etdi. U Foggdan ajralishni xohlamadi. Paspartu bunga juda xursand bo‘ldi.

Fiks-chi? Uning boshida turli fikrlar aylanardi. Fogg qochishga harakat qilmadi, u indeyslardan Paspartuni qutqarish uchun boyligini xavf ostiga qo‘ydi. Fiks endi Foggning halolligiga deyarli ishona boshlagan edi. Lekin baribir u o‘z vazifasini oxirigacha bajarishga qaror qildi.

Soat sakkizda chana jo‘nashga tayyor edi. Sayohatchilar pledlarga o‘ralib, o‘rindiqqa o‘tirishdi. Yelkan ko‘tarildi va chana shamolda qor ustida uchib ketdi.

Chana soatiga qirq milga yaqin tezlikda yurardi. Tekislik oppoq, cheksiz edi. Sovuq qattiq edi. Sayohatchilar so‘zlashmas, faqat shamolning hushtak chalishini eshitishardi.

Paspartu esa xo‘jayiniga minnatdorlik bilan qarardi. Fiksga ham endi biroz yumshoqroq ko‘z bilan boqardi: chana g‘oyasini aynan izquvar topgan edi. Ammo uni hali to‘liq kechirmagan edi.

Bir payt bir to‘da och bo‘rilar chana ortidan quvib kelishdi. Paspartu to‘pponchasini tayyorlab qo‘ydi, lekin chana tez yurardi va bo‘rilar ortda qolib ketishdi.

Peshinda Madj Platt daryosining qirg‘oqlarini tanidi. Bir soatdan keyin chana Omaxa stansiyasiga yetib keldi. Ular yo‘lni rekord vaqtda bosib o‘tgan edilar.

Omaxadan Chikagoga poyezd jo‘nashga tayyor turardi. Fileas Fogg va hamrohlari vagonga yugurib o‘tirishdi. Fogg Madjga va’da qilgan pulni berib, saxiylik bilan rahmat aytdi.

Poyezd Ayova shtatidan o‘tib, Missisipi daryosi ustidan o‘tdi va 10-dekabr kuni kechki soat to‘rtda Chikagoga yetib keldi. U yerdan Nyu-Yorkka jo‘nayotgan poyezdga o‘tirib, ular 11-dekabr kuni kechki soat o‘n bir-u chorakda Nyu-Yorkka yetib kelishdi.

Ular pristanga yugurishdi. Liverpulga ketuvchi «Xitoy» paroxodi qirq besh daqiqa oldin jo‘nab ketgan edi!