Fileas Fogg qamoqda edi. U Liverpul bojxonasining xonasiga qamab qo‘yildi. Ertasi kuni uni Londonga olib ketishlari kerak edi.

Paspartu hibsga olish paytida izquvarga tashlanmoqchi bo‘ldi, lekin politsiyachilar uni ushlab qolishdi. Auda esa nima bo‘layotganini tushunmay, dahshatga tushgan edi. Paspartu unga hammasini aytib berdi. Fogg — halol, jasur janob, uning qutqaruvchisi — o‘g‘ri sifatida hibsga olingan edi!

Auda bu ayblovga qarshi norozilik bildirdi. Uning yuragi g‘azabdan yonib ketdi. Ko‘z yoshlari yuzlarini yuvdi.

Paspartu esa o‘zini qattiq ayblardi. Nega u Fiksning kimligini xo‘jayiniga aytmadi? Agar aytganida, janob Fogg, albatta, Fiksga o‘zining halolligini isbotlagan bo‘lardi. Hech bo‘lmasa, Fogg izquvarni o‘zi bilan olib yurmasdi, uning sayohati uchun pul to‘lamasdi! Bechora yigit boshini devorga urgisi kelardi.

Auda bilan Paspartu sovuqqa qaramay bojxona yo‘lagida kutib turishdi. Ular u yerdan ketishni xohlamasdi.

Janob Fogg-chi? U hamma narsadan mahrum bo‘lgan edi. Bu so‘nggi daqiqada — maqsadga yetishiga oz qolganda. Liverpulga soat o‘n ikkiga yigirma daqiqa qolganda yetib kelgan edi. Kechki soat sakkiz-u qirq beshgacha Reform-klubga yetib borishi uchun to‘qqiz soat-u besh daqiqa vaqti bor edi. Londongacha esa olti soat yo‘l.

U bojxona xonasidagi o‘rindiqda, g‘azab belgisini ko‘rsatmay, xotirjam o‘tirardi. Bu xotirjamlik tashqi ko‘rinish edimi yoki ichki — buni bilish qiyin. Yuzida hech narsa aks etmasdi. U soatini olib, stol ustiga qo‘ydi va millarning harakatini kuzatib o‘tirdi.

Soat bir bo‘ldi. Keyin ikki. Fogg o‘rnidan turib, xona bo‘ylab aylana boshladi. Eshik mustahkam qulflangan, deraza panjarali edi. U yana o‘tirdi va daftaridan yo‘nalish jadvalini chiqardi. «21-dekabr, shanba, Liverpul» degan qatorning tagiga u yozdi: «80-kun, soat 11:40».

Soat ikki-yu o‘ttiz uch daqiqada tashqarida shovqin eshitildi. Eshik ochildi. Fogg Paspartuning, Audaning va Fiksning ovozini eshitdi.

Fiks hansirab, sochlari to‘zg‘igan, xonaga otilib kirdi. U zo‘rg‘a gapirdi:

— Janob... kechiring... dahshatli o‘xshashlik... O‘g‘ri uch kun oldin hibsga olingan... Siz... ozodsiz!

Fileas Fogg ozod edi! U izquvarga yaqinlashdi, uning yuziga tik qaradi, keyin hayotida birinchi va oxirgi marta o‘ng qo‘lini orqaga tortib, mashinadek aniqlik bilan Fiksning yuziga musht tushirdi. Izquvar yerga yiqildi.

— Ajoyib zarba! — qichqirdi Paspartu. — Fransuzlar bilan inglizlar haqiqatan ham do‘st bo‘lishi mumkin ekan!

Yiqilgan Fiks bir so‘z ham demadi. U buni o‘ziga loyiq deb bildi.

Fogg, Auda va Paspartu darhol bojxonadan chiqishdi. Ular izvoshga o‘tirib, vokzalga yetib kelishdi. Fogg Londonga tezyurar poyezd haqida so‘radi.

Soat ikki-yu qirq edi. Londonga tezyurar poyezd o‘ttiz besh daqiqa oldin jo‘nab ketgan edi.

Fileas Fogg maxsus poyezd buyurdi.

Bir nechta tez parovozlar bug‘ bilan tayyor turardi. Lekin temir yo‘l qoidalariga ko‘ra maxsus poyezd soat uchdan oldin jo‘nay olmasdi.

Soat uchda Fileas Fogg mashinistga katta mukofot va’da qilib, Auda va sodiq xizmatkori bilan London tomon yo‘l oldi.

Liverpuldan Londongacha besh yarim soatda yetib borish kerak edi. Yo‘l bo‘sh bo‘lsa, bu mumkin edi. Lekin yo‘lda kutilmagan kechikishlar bo‘ldi. Poyezd ba’zi stansiyalarda to‘xtashga majbur bo‘ldi.

Fileas Fogg London vokzaliga tushganda, vokzal soatlari sakkiz-u ellikni ko‘rsatardi.

Fileas Fogg dunyoni aylanib chiqqan edi, lekin besh daqiqaga kech qoldi!

U garovni yutqazgan edi.