Telegramma Londonga yetib borishidan oldin, 9-oktabr, chorshanba kuni ertalab soat o‘n birda Suvaysh pristanida ikki kishi olomon orasida aylanib yurardi. Ular «Mongoliya» paroxodini kutishardi. Bu temir kema Brindizidan Bombeyga, Suvaysh kanali orqali qatnar, shu kuni soat o‘n birda kelishi kerak edi.

Ikki kishidan biri Suvayshdagi Britaniya konsuli edi. Ikkinchisi — kichik jussali, ozg‘in, aqlli ko‘rinishli, lekin asabiy, doim qovog‘i uyilgan odam edi. Uzun kipriklari ostidan o‘tkir ko‘zlari chaqnar, lekin u ularning olovini xohlagan paytda so‘ndira bilardi. U betoqatlik bilan u yoqdan-bu yoqqa yurar, bir joyda turolmasdi.

Bu odamning ismi Fiks edi. U Angliya bankidagi o‘g‘irlikdan keyin turli portlarga yuborilgan izquvarlardan biri edi. Fiks Suvayshdan o‘tadigan barcha yo‘lovchilarni diqqat bilan kuzatishi, shubhali ko‘ringanini esa hibsga olish orderi kelguncha ta’qib qilishi kerak edi.

Ikki kun oldin u Londondan o‘g‘rining belgilarini olgan edi: chiroyli kiyingan, odobli janob. Mukofot katta bo‘lgani uchun — o‘g‘irlangan pulning ikki foizi — Fiks «Mongoliya»ni sabrsizlik bilan kutardi.

— Konsul janoblari, — so‘radi u o‘ninchi marta, — paroxod kechikmaydi deysizmi?

— Yo‘q, janob Fiks, — javob berdi konsul. — U kecha Port-Saiddan chiqqan. Takror aytaman, «Mongoliya» hukumatning mukofotini doimo olib keladi: belgilangan muddatdan oldin yetib kelgani uchun.

— Bu paroxod to‘g‘ridan-to‘g‘ri Brindizidan kelyaptimi?

— Ha, Brindizidan. U yerda Hindiston pochtasini olgan.

— Agar o‘g‘ri shu paroxodda bo‘lsa, — dedi Fiks, — men uni tanib olaman. Bunday odamlarni men hididan bilaman. Biz bu ishda bir hissiyot bilan ishlaymiz — hidlash, deyish mumkin.

— Ishonchingiz komil bo‘lsin, janob Fiks, — dedi konsul. — Faqat bitta narsani bilmayman: siz aytgan belgilar halol odamga juda o‘xshaydi.

— Konsul janoblari, — e’tiroz bildirdi izquvar, — mohir o‘g‘rilar doim halol odamlarga o‘xshaydi. Qiyofasi yomon odam halol bo‘lishdan boshqa yo‘li yo‘q, chunki aks holda darrov qo‘lga tushadi. Halol qiyofali odamlarni esa yaxshilab tekshirish kerak.

Shu orada paroxod hushtagi eshitildi. «Mongoliya» kanalning ikki qirg‘og‘i orasidan suzib kelib, pristan yoniga to‘xtadi. Yo‘lovchilar qayiqlarga tushib, qirg‘oqqa chiqa boshladi.

Fiks har bir chiqqan yo‘lovchini diqqat bilan ko‘zdan kechirdi. Shu payt bir yo‘lovchi uning oldiga keldi — bu Paspartu edi. U qo‘lida pasport bilan, xushmuomalalik bilan so‘radi:

— Kechirasiz, janob, Britaniya konsulligi qayerda? Pasportga viza qo‘yish kerak.

Fiks beixtiyor pasportni oldi va bir qarashda undagi belgilarni o‘qib chiqdi. Uning qo‘li titrab ketdi: pasportdagi belgilar Londondan kelgan belgilarga aynan to‘g‘ri kelardi!

— Bu sizning pasportingizmi? — so‘radi u.

— Yo‘q, xo‘jayinimniki.

— U qayerda?

— Paroxodda qoldi.

— Konsullikka o‘zi kelishi kerak, shaxsini tasdiqlash uchun.

— Shu shartmi?

— Mutlaqo shart. Konsullik mana shu yerda, maydonning burchagida.

— Unda xo‘jayinimni olib kelaman. Faqat u vaqt yo‘qotishni yoqtirmaydi.

Paspartu ta’zim qilib, paroxodga qaytdi. Fiks esa darhol konsulning idorasiga yugurdi.